کلانشهر: شاید یکی از دلخراشترین صحنهها در طبیعت نقش جامانده از بیمبالاتی برخی آدمیان بر روی پیکر درختان باشد، حکاکی یادگاریها همانند نوشتن نام و ایجاد نقوش بر روی تنه آنان که علاوه بر ایجاد صحنه نامناسب که همراه با تنومند شدن درختان بزرگتر شده و بیشتر خودنمایی میکند، با ایجاد زخم بر روی تنه، انواع بیماریها را به جان درختان انداخته و با ادامه روند بیماری، موجب به خطر افتادن سلامت درختان و خشکاندن این تصفیه کنندههای طبیعی هوا میشود.
یادگار نویسی بر پیکر درختان به صورت یک آسیب اجتماعی، درحال گسترش است و درختان در جنگل، پارکها و سطح شهر از این نوع آسیب در امان نیستند و زخمی ماندگار بر سینه این موجودات زنده جنگل میباشد. این در حالی است که به اشکال مختلف اعلام میشود خراشیدن پوست درختان و نوشتن هر نوع پیام یادگاری و نقاشی، یک بیماریِ مزمن فرهنگی، نماد بیفکری، عملی ناشایست، غیرانسانی و غیراسلامی محسوب میشود. علاوه بر این که چهره بکر و زیبای طبیعت را دچار آلودگی بصری میکند.معضلی که جامعه و افکارعمومی را آزار میدهد.
ماده ۵۵۸ قانون مجازات اسلامی مبارزه با خسارت زدن به میراث تاریخی را مورد تاکید قرار داده و مجازات هایی را برای تخریب کنندگان آثار مقرر داشته است و بهره گیری از این ماده قانونی این امکان را در اختیار دفتر حقوقی سازمان میراث فرهنگی و گردشگری قرار میدهد تا نسبت به ادامه این روند واکنشهای جدی نشان داده و با اتکا به قانون، زمینههای حفاظت از آثار تاریخی از چنین تهدیدهایی را فراهم کند، اماای کاش برای افرادی که به درختان صدمه وارد میکنند نیز چنین مجازات هایی پیش بینی شود.
درخت یکی از مظاهر زیبای خلقت و جلوهای از تجلیات پروردگار عالم است که بخش مهمی از نیازهای بشر را بر آورده میسازد، بهرههای زیادی که درختان عاید بشر میکنند، مانند آبادانی، خرمی، لطافت، آسایش، صفا و پاکی و موارد فراوان دیگر، باعث شده تا پیشوایان و بزرگان دینی خصوصا اهل بیت (ع) همواره نسبت به حفاظت از آنها توصیههای ویژه داشته باشند از این رو شایسته است مردم نسبت به کاشتن و حفظ درخت کوتاهی نکنند چراکه درختان از ابزار و عواملی هستند که در ایجاد هوای پاک و سالم سازی آن تأثیر ویژه دارند.
کارشناسان عرصه جنگل و منابع طبیعی بر این باورند: ورود برخی شرکتها و دستگاههای اقتصادی به عرصه درختکاری و حفاظت از پوشش سبز به عنوان بخشی از مسئولیت اجتماعی، نقش بسیار موثری در جلوگیری از آسیب به عرصههای جنگلی و درختان میباشد.
ایجاد کمربندهای سبز در اطراف شهرها یکی از سیاست هایی است که در دهههای اخیر با هدف بیابان زدایی و کاهش اثرات گرد و غبار بر زیست اجتماعی ساکنان شهرها دنبال میشود، ولی همواره این دغدغه وجود دارد که این درختان از گزند و آسیب افراد خرابکار در امان نمیباشند و اغلب مواقع مشاهده میشود که اقدام به شکافتن و تراشیدن پوسته اصلی درخت و نوشتن یادگاری بر روی آن کردهاند.
پویش ایران سبز، یک گام برای حفظ طبیعت و محیط زیست میباشد که با هم افزایی دستگاههای دولتی، خصوصی و مردم قرار است عملیاتی شود و به هرنحو ممکن باید از درختان در پارکها و جنگل محافظت کرد.
حفظ داشتههای طبیعی و درختان موجود و صیانت از آن اهمیت بالا دارد تا هزینهها و زمان صرف شده برای سرسبزی ایران زمین به بار بنشیند.
آمارهای سازمان جنگلها میگوید که تنها حدود هفت درصد از مساحت ایران را عرصههای جنگلی تشکیل میدهند، در حالی که همین میزان اندک نیز با خطر تخریب از سوی افراد سودجو و مخربین منابع طبیعی روبروست، قاچاق چوب بویژه در جنگلهای شمالی حاکی از آن است که مراقبت از درختان موجود و عرصههای جنگلی با کمک جوامع میزبان هنوز به نقطه مطلوب نرسیده و اشخاص با سودای نفع شخصی به جنگل نگاه میکنند.
هم اکنون ایران در زمینه ذخایر جنگلی، رتبه ۴۵ دنیا را دارد اما با وجود برخی اقدامات سودجویانه و تخریبهای صورت گرفته در عرصههای جنگلی، این آمار روز به روز در حال کاهش است.
استان گیلان به عنوان خطه سرسبز کشور دارای حدود ۵۶۵ هزار هکتار جنگل و ۲۲۴ هزار هکتار مرتع است.