کلانشهر : شهردار رشت در مصاحبهای اعلام داشته است: «شهرداری رشت بیش از 4000 نیرو دارد که این تعداد، با نیروی تمام دستگاههای اجرایی شهر برابری میکند! بیش از 1800 پست سازمانی در شهرداری رشت وجود دارد و بقیه هم جزو نیروهای حجمی هستند. از این رو فشار فراوانی برای مدیریت و اداره این افراد بر شهرداری وارد میشود. فقط 600 میلیون تومان روزانه برای این تعداد نیرو هزینه میشود!» به بیان دیگر میشود این طور دریافت کرد: تعداد پرسنل شهرداری رشت به تنهایی بیش از تمام پرسنل سازمانها، نهادها، ادارات کل و جزء از استانداری یعنی بالاترین مرجع اجرایی مملکت در استان گرفته تا یک واحد کوچک اداری مثلاً اداره نوغان در سطح شهر رشت است و این در حالی است که شهرداری رشت تنها برای 1800 پرسنل (و کمی بیشتر) پست سازمانی تعریف شده دارد و بقیه پرسنل افزوده و حجمی است که از طرق مختلف به شهرداری تحمیل شده است، از افراد و نهادهای پرقدرتی مثل نمایندگان مجلس، دفتر امام جمعه، شورای اسلامی شهر، استانداری، فرمانداری و دیگر شخصیتهای پرنفوذ شهر و استان. برخی از این افراد برای اشتغال و جذب کار سفارش شدهاند و برخی دیگر به عنوان رسوب عوامل نفوذی برای پیشبرد کار آتی در موارد ضروری به ویژه انتخابات و یارکشیهای جناحی!
بدیهی است که اداره این تعداد عظیم نیروی سفارشی و فرمایشی مازاد بر احتیاج در شهرداری که اکثر آنها فاقد تخصص و تجربه هستند و حتی در بیشتر موارد توانایی سطحیترین کار را ندارند، قابل کنترل و مدیریت نیست، افزون بر این که روزانه 600 میلیون تومان خرج هم روی دست شهرداری میگذارد. امروزه اگر به واحدهای شهرداری سر بزنید همان قدر که مراجعه کننده سرگردان میبینید به همان تعداد پرسنل سردرگم هم وجود دارد که در اتاقهای شهرداری بالا پایین میروند و وجود و حضورشان هیچ مشکلی از سر راه ارباب رجوع برنمی دارد. نیروی تحمیلی طبیعی است که بعد از چند ماه کار صوری و بعد از گرفتن اولین حقوق، حقی برای خود متصور میشود، در حالی که اساساً پستی و در واقع کاری برای او وجود ندارد.
شهرداری رشت یکی از مقروضترین و کم درآمدترین شهرداریهای کشور است چون علاوه بر خاصه خرجیها و ریخت و پاشهای سنتی و مزمن (گذشه و حال) که دامنگیر آن است، بخشی از درآمدش باید صرف پرداخت حقوق پرسنل حجمی و تحمیلی آن شودکه تعدیل آنها چون سفارش کرده افراد و نهادهای پرنفوذ شهر است شهرداری را دچار تنشهای مکرر میکند که گاه ممکن است به استیضاح و عزل شهردار بکشد و البته این یک از هزاران است نه همه.
راستی شهردار غیربومی و به اجبار انتخاب شده از سوی شورای شهر چگونه میتواند از پس مشکلات عدیده شهرداری از جمله این مشکل برآید، اگر بخواهد غیرتی نشان دهد و کاری برای شهر انجام دهد. اما آیا به راستی این غیرت و حمیّت وجود دارد؟ وقتی شورای شهر خانهای را با ودیعه 950 میلیون تومان (بگیر یک میلیارد تومان) در اختیار شهردار میگذارد! و شهردار با جان و دل حاضر میشود در چنین خانهای رحل اقامت افکند.
شورای شهر با چه مجوز و با چه مصوبه جمعی چنین ملکی را که قاعدتاً باید خانهای بزرگ و مجلل باشد و به درد کارهای فرهنگی و اجتماعی در سطح شهر بخورد در اختیار شهردار میگذارد. در این که شهردار هر شهری باید در خانهای خوب و برخوردار زندگی کند که رفاه معمول و معقول در شأن شهردار شهر و خانواده او باشد هیچ شکی نیست و حتی میتواند این خانه مجلل باشد، اما زمانی که شهر مشکل نداشته باشد و شهردار از نبود و کمبود بودجه و امکانات مالی دم نزند. شهرداری که خود را دلسوز به حال مردم شهر و عمران شهری نشان میدهد اول از همه از این رشوه و امتیاز و برخورداری امتناع میکند و از آن به سود شهر و مردم آن صرف نظر میکند. جز این اگر باشد شعاری است که هر دم سر میدهد.
محمد تقی پوراحمد جکتاجی _ شماره 157 گیلهوا