چرا زنان پیشروی رشتی هنوز پشت درهای بسته ورزشگاه مانده اند؟

اختصاصی کلانشهر: بالاخره بعد از سه سال مجوز تماشای فوتبال برای زنان در ورزشگاه‌های مشهد هم صادر شد. حضور امروز زنان در ورزشگاه امام رضا مشهد، نه فقط شکستن یک تابو، بلکه نشانه‌ای از تغییر در سیاست گذاری ورزشی کشور بود؛ تغییری که انتظار می‌رفت زودتر از همه در رشت رخ دهد.

اما زنان فوتبال دوست رشتی، همچنان پشت درهای بسته مانده‌اند؛ نه به دلیل مخالفت عمومی، بلکه در سایه ی تصمیم‌های مبهم و محافظه کارانه‌ای که هیچ گاه به صراحت توضیحی درباره آن داده نشده است.

ممانعت از حضور زنان رشتی در ورزشگاه عضدی و سردار جنگل در حالی است که تنها ۴۰ کیلومتر کیلومتر آن سوتر، زنان بندرانزلی طی سال‌های گذشته با افتخار و هیجان در ورزشگاه سیروس قایقران، کنار مردان شهرشان تیم ملوان را تشویق می‌کنند.


کلید واژه مسئولان گیلان همان بهانه جویی‌های قدیمی یعنی نبودِ «زیرساخت» مناسب است. در حالی که جداسازی مسیر ورود و خروج زنان و مردان، پروژه عمرانیِ پیچیده نیست وتنها با چند جداکننده فلزی ساده مانند ورزشگاه‌های مختلف ایران ممکن می‌شود. نبودِ «زیرساخت» طی سال‌های گذشته برای فوتبالدوستان به واژه‌ای طنز آمیز و در واقع اسم رمزِ بی‌توجهی به حقوق اجتماعی زنان فوتبالدوست تبدیل شده است.

زنان گیلانی و به ویژه زنان رشتی، در تاریخ معاصر ایران نقش پیشرو و تعیین کننده‌ای داشته‌اند؛ از نخستین گروه‌های زنان تحصیل کرده و بازیگر تئاتر گرفته تا حضور فعال در عرصه‌های اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی.

اساسا مردان گیلانی هم به طور تاریخی نگاه حمایتگرانه‌ای به زنان این جغرافیا داشته‌اند. یعنی محدودیت امروز برای ورود زنان رشتی به ورزشگاه بیش از آنکه «قانونی» و «عرفی» باشد، غیرمنطقی و غیرهم خوان با هویت فرهنگی گیلان است.

سوال اصلی اینجاست: چه کسانی پشت درِ تصمیم گیری نشسته‌اند و با پنهان شدن پشت عنوان «نبود امکانات و زیر ساخت» مانع حضور زنان در یک تفریح ساده می‌شوند؟ و چرا باید رشت، با آن سابقه ی درخشان اجتماعی، از دیگر شهرهای کشور عقب بماند؟

پایان طلسم مشهد باید آغازی برای رشت و صدور مجوز تماشای بازی‌های سپیدرود وداماش برای زنان مرکز استان باشد؛ البته اگر اراده‌ای برای شنیدن صدای زنان فوتبال دوست وجود داشته باشد.

شاید لازم است برای مردانی که برای این موضوع مانع تراشی می‌کنند و یا با سهل انگاری از کنار آن رد می‌شوند یادآوری کرد که ورزشگاه فقط محل فریاد و هیجان نیست؛ نمادی از برابری اجتماعی است و تا وقتی زنان رشتی نتوانند در کنار مردان، تیم‌های محبوبشان را تشویق کنند، این شهر همچنان چیزی از گذشته ی پیشرو خود کم خواهد داشت.

مطالعه نسخه کامل