سرطان پانکراس، به ویژه در مراحل اولیه، علائم زیادی از خود نشان نمی‌دهد. این موضوع باعث می‌شود که اغلب گسترش یافته و پیش از تشخیص، تومورهای اضافی تشکیل دهد. با این حال، امیدی برای پیشرفت و توسعه گزینه‌های درمانی وجود دارد.

تحقیقات پژوهشگران بر آنتی بادی TAB004 که توسط Pinku Mukherjee توسعه یافته، متمرکز است.

دانشمندان اظهار داشته‌اند: ما معتقدیم که آنتی بادی TAB004، می‌تواند برای هدف قرار دادن سلول‌‌های سرطانی که پس از جراحی، همچنان روی تومورهای جامد باقی می‌‌مانند، استفاده شود تا از استعمار سایر اندام ‌ها یا بافت ‌ها توسط این سلول‌ها، جلوگیری کند. این آنتی بادی می‌تواند سلول ‌های سرطانی که از تومور مادر جدا شده و به شیمی درمانی و رادیوتراپی مقاوم هستند، را از تشکیل تومورهای ثانویه باز دارد.

این آنتی بادی، یک پروتئین توموری به نام tMUC1 را هدف قرار می‌دهد و سیگنال‌های سلولی آن که برای پیشرفت تومور و متاستاز ضروری‌اند را مسدود می‌کند، با این حال، محققان دریافتند که آنتی بادی TAB004 در هدف قرار دادن تومورهای جامد خیلی موثر عمل نمی‌کند.

برای درک علت این اتفاق، تیم تحقیقاتی به زیست شناسی سلولی سلول‌های طبیعی سالم روی آورد. سلول‌های اپیتلیال، بافت هایی را به وجود می‌آورند که اندام‌ها، غشاهای مخاطی و پوست را تشکیل می‌دهند. برای حفظ یکپارچگی این ساختارها، سلول‌ها، شبکه‌ای از پروتئین‌ها به نام ماتریکس خارج سلولی را ایجاد می‌کنند.

وقتی سلول هایی که با این ماتریکس تعامل دارند، نیاز به مرگ برنامه ریزی شده سلولی داشته باشند، می‌توانند تحت آنویکیس قرار بگیرند. آنویکیس، نوعی مرگ سلولی برنامه ریزی شده است که هنگام جدا شدن از ماتریس خارج سلولی، اتفاق می‌افتد.

محققان افزوده‌اند: برخلاف سلول ‌های اپیتلیال طبیعی، سلول ‌های سرطانی در برابر آنویکیس مقاومت پیدا می‌‌کنند. به این معنی که وقتی سلول‌های سرطانی از ماتریکس خارج سلولی جدا می‌شوند، در برابر مرگ سلولی مقاومت می‌کنند. سپس این سلول‌‌ها، به طور آزادانه از طریق سیستم گردش خون و لنفاوی حرکت کرده تا سایر نقاط بدن را ویران سازند.

پژوهشگران توضیح داده‌اند: ما از این آنتی بادی برای از بین بردن مقاومت سلول‌های سرطانی در برابر آنویکیس و توانایی آن‌ها برای زنده ماندن پس از جدا شدن از تومور والد، استفاده کردیم.

سلول‌های سرطانی دو شکل دارند، نع اول گردتر و دیگری به دلیل وجود پروتئین tMUC1 دارای ضخامت‌های چسبنده است.به گزارش سیناپرس، سلول هایی که شکل گرد تری دارند، نمی‌توانند به جایی بچسبند. در نتیجه سلول‌های گسترش یافته، پس از چند روز درمان با آنتی بادی، جمع شده و در نهایت می‌میرند.

شکل دوم سلول‌های سرطانی، به علت چسبندگی خود، به سلول ‌های سرطانی اجازه می‌ دهند تا به سطح بافت ‌ها و اندام ‌ها بچسبند. این مطالعه نشان داد که آنتی بادی TAB004 به پروتئین tMUC1 می‌‌چسبد و از گسترش سلول‌های سرطانی جلوگیری می‌کند.

درمان با آنتی بادی TAB004، رشد تومور را در مدل ‌های موش، به طور قابل توجهی کاهش داد. علاوه بر سرطان پانکراس، این آنتی بادی می‌تواند پروتئین tMUC1 را در سلول‌های سرطانی پستان، تخمدان و کبد نیز هدف قرار دهد.

از سایر کاربردهای احتمالی این آنتی بادی به عنوان یک استراتژی درمانی، می‌توان به استفاده از آن در ترکیب با داروهای شیمی درمانی اشاره کرد.