اختصاصی پایگاه خبری کلانشهر/ سوگند حسین پور: شاید هنگام عبور از خیابانها و چهار راه‌های پر تعدد ناگهان با دستهای کوچکی مواجه شده باشید که به سمت تان دراز شده‌اند و برای خرید وسیله‌ای ناچیز از شما تقاضا می‌کنند. کودکانی که با چهره‌ای سوخته از آفتاب و جثه‌ای لاغر و لباس هایی کهنه با فال یا آدامسی در دست در خیابانها به جای بازی با هم سالان و لذت بردن از کودکی شان حواسشان به دخل شان است تا مبادا دست خالی نزد خانواده شان برگردند. کوچک مردان و زنانی که نامهربانی زمانه و شاید بی‌توجهی جامعه باعث شده است که حساب کتاب زندگی را در این سن کم بیاموزند. یاد گرفته‌اند که پول برای زندگی اهمیت زیادی دارد، نه از آن جهت که اسباب بازی را که هفته گذشته در ویترین مغازه‌ای دیده‌اند بخرند، تنها برای آن که بتوانند داروهای مادر یا پدری که به بیماری لاعلاجی مبتلاست تهیه کنند و یا لقمه نانی برای خانواده بی‌سرپرست و یا بدسرپرست خود ببرند تا شب‌ها از شدت گرسنگی بیدار نشوند. آرزوهایی که در قلبشان خاک می‌کنند تا کمکی باشند هرچند ناچیز برای خانواده تا همچنان بتوانند کنار هم زندگی کنند هرچند فقیرانه. گاهی نگاهشان گره می‌خورد به کودکی که با آنها فرق دارد و او را در وضعیتی که آرزویش را داشتند می‌بینند و ناگهان این اختلاف طبقاتی حسرتی می‌شود در دلشان و اشکی می‌شود که سعی در پنهان کردنش دارند. کودک کار معضلی اجتماعیست که زخم‌های عمیقی بر روح جوان جامعه ایجاد میکند و علاوه بر آنکه حق زندگی سالم و نرمال را از بعضی کم سالان می‌گیرد پویایی و رشد اقتصادی جامعه را نیز تحت تاثیر قرار می‌دهد.

هشتاد درصد کودکان کار در ایران از اتباع خارجی می‌باشند که به علت فقر مجبور به کار در خیابانها شده‌اند. بر اساس آمارهای ارائه شده توسط بهزیستی؛ 149 کودک کار در رشت شناسایی شده‌اند که از این تعداد برای 120 نفر پرونده تشکیل شده است. و 39 نفر نیز تحت حمایتهای بهزیستی گیلان قرار گرفته‌اند. بسیاری از کودکان کار شناسایی شده در شهر رشت هنوز ترک تحصیل نکرده‌اند و اغلب مهاجر و دارای خانواده هایی فقیر هستند که به علت بیماری صعب العلاج و یا اعتیاد پدر مشغول به کار شده‌اند.