کلانشهر/ امیرحسین میلانچی: سه شنبه ۴ دی ماه سال ۹۷ حوالی ساعت ۱۲:۲۰ ظهر اتوبوس حامل دانشجویان دانشگاه علوم وتحقیقات تهران واژگون شد. ۱۰ نفر از دانشجویان جان باختند که در این میان ۵ نفر مجهول الهویه‌اند. الباقی مجروحند. در بیمارستان بستری‌اند. رئیس دانشگاه علوم و تحقیقات گفته: تقصیر جاده است که وقتی ساخته شد گارد ریل و سرعت گیر نداشت. وزیر بهداشت گفت: تعدد و نوع شکستی‌ها نشان دهنده شدت زیاد این حادثه است. ستاد معاینه فنی گفت: ما بی‌تقصیریم، اتوبوس معاینه فنی نداشت و شش سال است که از رده خارج شده است. راهنمایی رانندگی گفت: اجازه ورود به دانشگاه برای متوقف کردن اتوبوس را نداشتیم و مسئولیت به گردن ما نیست. و معاونت دانشجویی دانشگاه هم تقصیر را گردن سکته قلب راننده انداخت که آن هم از سوی پزشکی قانونی رد شد. علوم و تحقیقات تا اطلاع ثانوی تعطیل شد، اورژانس هر لحظه یک فوتی جدید اعلام می‌کند و ما با بغض از مرگ هم قطارانمان پای کتاب نشسته‌ایم.

همین چند ماه پیش بود که اعلام شد دانشجویان در راهرو‌های خوابگاه‌های دانشگاه آزاد نیز می‌بایست پوشیده باشند. این بدان معنی ست که مسئولین دانشگاه تا حد خصوصی‌ترین لحظات دانشجویان ورود می‌کنند و بخشنامه می‌دهند اما برای مسیر ۷ کیلومتری علوم و تحقیقات که هر هفته چهل هزار دانشجو رفت و آمد می‌کنند، هیچ فکری نمی‌کنند. تله کابینی که تا هشتاد درصد پیشرفت داشت و مسیر دانشگاه را حدود ۵ کیلومتر کاهش می‌داد، دو سال پیش درست سه ماه قبل از اتمام پروژه به دلیل مشکلات زیست محیطی متوقف کردند. البته تغییرات در راس دانشگاه آزاد نیز در کشف مشکلات مذکور بی‌تاثیر نبوده است.

پس از حادثه واژگونی اتوبوس هشتگ «ولایتی_استعفا» در فضای مجازی به راه افتاد که البته جنبشی بی‌فایده به نظر می‌رسد، چرا که درست مشخص نشده است که برای کدام یک از ۳۸ شغل دکتر علی اکبر ولایتی این درخواست مطرح شده است. ۳۸ شغل بیشتر از تمام دانشجویان جان باخته و مجروح شده در پیچ تند دانشگاه آزاد!

سارا ابوالفتحی راد نتوانست از پایان نامه‌اش دفاع کند و به همراه پدرش که میلیون‌ها تومان در جیب دانشگاه آزاد ریخته بود دراتوبوس انتهای بلوار سیمون بولیوار جان باختند. سیمون بولیوار آزادی خواه به دلیل بیماری سل مرد، اما سارای معمار کشته شد. سجاد پور احسان، علی حسین زاده، نگار باب الحوایجی، احسان صفایی و … هم آزادی خواه نبودند، دانشجو بودند که کشته شدند. جز این اسامی چهل هزار نفر دیگر هم هستند که ممکن است به سرنوشت مشابه دچار شوند. سرنوشتی که کسی مسئولیتش را گردن نمی‌ گیرد.