کلانشهر: از محمد تقی بارور چند کتاب به نامهای نازوک لافند، بالون صحرا و کولهام، زنگه آب و محیط زیست منتشر شده بود.

محمدتقی بارور در سال ۱۳۰۴ در غازیانِ بندر انزلی به دنیا آمد. او سابقه بیش از ۷۰ سال حضور مستمر در عرصه‌های فرهنگی و اجتماعی را داشت.
اشعار «بارور» بیانگر سختی‌ها و رنج‌های انسانِ معاصر و همچنین ثبت زیبایی‌های طبیعت انزلی است. حفظ فرهنگ بومی و صیانت از محیط زیست اصلی‌ترین دغدغه و این شاعر خوش قریحه است.
محمد تقی باروپیش از این در گفت وگو با سایت موج شکن انزلی در خصوص نشست‌های ادبی سال‌های دور گفته بود: حوالی سال ۱۳۳۸ ما جمع‌های ادبی با تنی چند از دوستان داشتیم. دوستان جوانتر از من خواستند تا یک انجمن ادبی هنری پایه گذاری کنیم. سال ۳۹ برای تاسیس این انجمن درخواست کردم و پس از سه سال دوندگی مجوز آن را با کمک فرماندار آن زمان دریافت کردم. بدین ترتیب اولین انجمن ادبی هنری رسمی بندرانزلی با نام «آذرخش» شروع به فعالیت کرد.

شب‌های شعرمان با حضور شعرای خوب استان گیلان در سالن شیلات یا سالن دبستان ارامنه و گاهی دبیرستان فردوسی و بعضی وقت‌ها در سالن شهرداری برگزار می‌شد. آذرخش را دورو بر سال ۵۰ تعطیل کردم.چون ساواک احضارم کرد و گفت: اشعار سروده پیش از قرائتشان توسط شاعران در انجمن باید به رویت ساواک برسد. دستورشان برای من انجام دادنی نبود و من هم بی‌آن که به کسی چیزی بگویم،انجمن را تعطیل کردم.
مغازه کفش فروشی بارور را انزلی چی‌ها می‌شناسند.وی می‌گوید: سال ۱۳۱۳ در غازیان شاگرد کفاش بودم،زمان شروع جنگ جهانی دوم استاد کار شدم.خودم مغازه باز کردم و سی سال تلاش نمودم، پس از آن این مغازه را خریدم و ۳۴ سال است که اینجا مشغولم. فروشگاه کیف و کفش بارور محل آمد و شد شاعران بسیار است.او رو به من می‌گوید: آنجا که نشسته‌ای بارها شیون فومنی نشسته است و برای هم شعر خوانده‌ایم.اینجا بیش از آن که کفش بفروشم،شعر می‌خوانیم.
بارور عضو خانه فرهنگ گیلان است و در جلسات شعر آن ماهی دوبار شرکت می‌کند. وی توجه شاعران جوان استان به شعر گیلکی را دلگرم کننده می‌خواند و می‌گوید: گیلکی زبان است و گویش نیست.سه میلیون جمعیت گیلک زبان داریم و بعضی عبارات و جملات گیلکی به راحتی قابل ترجمه به فارسی نیستند.هر جمله گیلکی که در صفحات یک کتاب نوشته می‌شود امیدوار کننده است.
محمد تقی بارور می‌افزاید: با سه فرزندم گیلکی صحبت می‌کنم و آنها نیز با فرزندانشان گیلکی حرف می‌زنند. او با لبخند از نوه هایش یاد می‌کند که در خارج از کشور زندگی می‌کنند و مادرشان آلمانی است اما با پدربزرگشان گیلکی حرف می‌زنند.
این شاعر گیلکی سرای تاکید می‌کند: احساس شرمساری بعضی افراد از گیلکی صحبت کردن به خصوص در شهرهای دیگر نظیر تهران به سبب نقص فرهنگی است.زبان گیلکی بخشی از هویت ماست. برای پاس داشتن آن باید کرسی مخصوص این زبان در دانشگاه گیلان ایجاد شود تا تحقیق،آموزش و اعتلاء آن بصورت جدی انجام شود. شاید شما گمان کنید که زبان گیلکی کم کم از بین می‌رود لکن باید بگویم همه ما می‌میریم اما زبان گیلکی همیشه زنده است.
بارور خاطر نشان می‌کند: از سال ۳۸ مشغول جمع آوری واژه‌های گیلکی هستم و می‌خواهم آن را بصورت کتاب چاپ کنم. «نازک لافند» و «بالون صارا» دو کتاب مجموعه اشعار گیلکی بارور است که با استقبال خوبی از سوی مردم مواجه شده.
گفتنی است، نازک لافند به چاپ دوم رسیده است. وی هم اکنون یک کتاب نثرفارسی در خصوص تاریخچه ماهیگیری در انزلی زیر چاپ دارد. این شاعر گیلانی عضو کمیسیون محیط زیست انجمن طرفداران توسعه بندرانزلی نیز می‌باشد. آنان که شعرهایش را می‌شنوند و می‌خوانند، می‌دانند، حفظ و نگهداری از طبیعت زیبای گیلان دغدغه ذهن اوست. یک شعرکوتاه از او پایان بخش گفتگوی ماست:

«گیلان چانکوده عروسه

اگر چاکوده بیبه

دنیا چومان تیرویرا شه »