توجیه مدافعان اعم از مسئولان دولتی و همچنین برخی اهالی این روستا، تکرار آتش سوزی‌ها در ساختمانهای چوبی این روستای توریستی است.
اما به نظر می‌رسد تغییر شکل مصالح و معماری مکانی که شهرتش را مدیون سازه‌های خاصش است پاک کردن صوررت مساله است.
در نقاط زیادی از جهان سازه‌های چوبی وجود دارد اما در کنار آن آموزش‌های لازم هم به ساکنان و آگاهی کافی به گردشگران برای حضور در چنین اقامتگاه هایی داده می‌شود. امکانات لازم برای خاموش کردن آتش احتمالی هم در ساختمانها ایجاد می‌شود و در کنار این موارد،ایستگاه‌های آتش نشانی با امکانات کافی هم تعبیه می‌شود.

اینکه در دهه 70 و سال 96 و هفته گذشته بخش‌هایی از ساختمان‌های روستای امام زاده ابراهیم شفت دچار آتش سوزی شد قطعا ناگوار و اندوهبار است. چون محل گذران زندگی تعدادی از اهالی همین خانه هایی است که به طور فصلی میزبان گردشگران است اما آیا اگر این ساختمان‌ها از خانه‌های چوبی 2تا 4طبقه به سازه‌های سنگی و آجری تبدیل شود که فراوان در شهرهای مختلف ایران وجود دارد، باز هم همان گردشگران حاضر خواهند بود ساعاتی به امام زاده ابراهیم سفر کنند و هزینه اجاره خانه‌ای سیمانی را بپردازند؟
اکثر خانه‌های چوبی امام زاده ابراهیم امکانات کمی داشتند اما خانه هایی که قرار است با سنگ و آجر ساخته شود نیازمند امکانات زیرساختی زیادی است و گردشگران نگاهی که به خانه چوبی با جذابیتهای خاص و امکانات کم داشتند به خانه‌های سنگی نخواهند داشت.
همین حالا هم تعدادی از اهالی،با تغییر سازه‌های چوبی چند طبقه و رنگی به آجری مقدمات کار را کلید زده‌اند. اما به نظر می‌رسد با کاهش ساختمانهای چوبی زیبا، این روستای توریستی ویژگی منحصربفرد و در واقع برندش را از دست می‌دهد. برندی که طبیعت زندگی بومیان بوده و طی چند سال کم کم ایجاد شده بود.

اینکه سهل انگاری تعدادی در زمینه رعایت اصول ایمنی و خطر آتش سوزی، باعث تغییرات در شکل معماری یک روستای چند ساله در گیلان شود قابل توجیه نیست. آنچه پذیرفتنی است آموزش دائمی اهالی،ملزم شدن تمام ساختمانها به داشتن ابزار اطفای حریق،نظارت همیشگی و متعهدانه ارگان‌ها در زمینه اتصالات برقی،گازی و همچنین تجهیز ایستگاه آتش نشانی به امکانات لازم است. در چنین شرایطی حتی اگر آتشی هم برافروخته شود ابتدا خود اهالی امکان خاموش کردن آن را دارند.