داستان مردم دهکده‌ای که به خاطر یک بهتان و دروغ تبدیل به هیولا هایی باورناپذیر و دهشتناک می‌شوند و یکی از خوش نام‌ترین و محبوب‌ترین مردان دهکده را به اتهام دروغینِ طرفداری از آلمان‌ها به فجیع‌ترین شکل ممکن در ساعات متمادی و طولانی روز تا شب شکنجه می‌دهند و می‌کُشند.
 روایتی تلخ از تأثیر شایعات و اخبار بی‌اساس بر ذهن جمعی عامه مردم که می‌تواند اندوه و شکست هایشان را تبدیل به خشمی جنایتکارانه علیه انسان‌های بیگناه کند.

۱. در ایران به گفته رئیس پلیس آگاهی فراجا روزانه ۱۲ نفر در سال ۱۴۰۲ به قتل رسیدند. همچنین حدود ۶۸ درصد زندانی‌های کشور مربوط به مواد مخدر و سرقت هستند که طبق گزارش مرکز آمار ایران در سال ۱۴۰۰ شاهد تشکیل ۸۵۰ هزار پرونده سرقت در ایران بودیم.
تعداد آمار نزاع هایی که منجر به مراجعه به پزشکی قانونی شده است نیز طبق گزارش پزشکی قانونی ایران در سال ۱۴۰۲ تا پایان مرداد ماه به عدد ۲۷۹ هزار و ۲۵ رسیده بود و این سال بیشترین افزایش آمار نزاع را در سالیان گذشته داشت.
حال شمایی که مصر بر اخراج افغان‌ها به خاطر تولید جرم و جنایت هستید فکر می‌کنید چند درصد این همه جرم و جنایت متعلق به افغان هاست و آیا با رفتنشان این آمار در ایران کاهش پیدا می‌کند و ما روی امنیت را خواهیم دید یا اینکه تعداد زیادی از انسان‌های بیگناه را به دهان شیر طالبان می‌فرستیم؟

۲. به عنوان یک ایرانی که هموطنانش در صدر لیست مهاجرت جدید به منطقه OECD و رتبه دوازدهم قدرمطلق تعداد مهاجران در جهان هستند آیا باید مهاجرستیزی را در بوق و کرنا کنیم یا مهاجرپذیری (البته اگر به جز افغان‌ها ملیت‌های دیگری حاضر به مهاجرت به ایران باشند)؟ به عنوان یک ایرانی که اکثریتمان حداقل یکی از خویشان و دوستانمان مهاجرت کرده‌اند یا در فکر مهاجرت هستند باید به این سؤال جواب دهیم که اگر پَس فرستادن مهاجرانی که به ما پناه آورده‌اند عمل درستی است آیا کشور‌های اروپایی و آمریکا و کانادا باید به بهانه مبارزه با تروریسم طالبانی و القاعده و داعش تمام مسلمانان مهاجر را اخراج کنند یا فقط با مجرمین برخورد کنند؟ آیا اگر یک ایرانی در کانادا مجرم قتل شده باشد که نمونه‌اش هم هست دولت کانادا باید تمام ایرانی‌ها را اخراج کند؟

۳. خیلی از هموطنان، به حق از شرایط اقتصادی گلایه مندند و بخش بزرگی از مشکلات معیشتی شان را به صرف منابع اقتصادی ایران به افغان‌ها ربط می‌دهند.
اما آیا با رفتن افغان‌ها حتی یک درصد مشکلات معیشتی حل می‌شود؟ مگر افغان‌ها چه جایگاهی در سیستم اقتصادی کشور دارند؟ افغان‌ها که در پایین‌ترین لایه‌های اجتماعی و اقتصادی ایران زیست می‌کنند. اصلاً چند درصد ایرانی‌ها حاضرند مشاغل کنونی افغان‌ها در ایران را تصاحب کنند؟ با رفتن افغان‌ها آیا ما صاحب مشاغل آن‌ها می‌شویم و یا درآمدشان به جیب ما واریز می‌شود؟ این‌ها سؤالاتی است که باید به دور از خشم و تعصب به آن پاسخ دهیم؛ چون همه می‌دانیم علل مشکلات ما ایرانی‌ها چیست.

ده‌ها و صدها سؤال دیگر از این دست می‌توان طرح کرد که جواب هیچکدام شان، افغان‌ها نیستند.
اما زیاده گفتن هم ثواب نیست که هرکس که بخواهد واقعیت را ببیند نیازی به پاسخ به این سؤالات را ندارد. خلاصه اینکه کمی با همنوعانمان مهربان باشیم و با اندوه ناشی از خشم و تعصب، دقِ دلی خودمان را سر ملتی که بیچاره‌تر و بدبخت‌تر از ما هستند خالی نکنیم.
لطفا مثل مردم آن دهکده فرانسوی نباشیم.