اختصاصی کلانشهر: رضا حقی؛کارگردان تئاتر- در کشور ما به مناسبت‌های سوگواری و عزای عمومی که به دلایل مختلف اعلام می‌شود،معمولا همه مشاغل دایر بوده و مشغول فعالیت هستند.

به جز در روزهای تاسوعا و عاشورای حسینی که غالباً مشاغل به جز تعداد اندکی تعطیل هستند، در بقیه ایام همه مشاغل و مراکز به فعالیت خود ادامه می‌دهند. حتی در دوره همه گیری کرونا هم علی رغم تعطیلی‌های طولانی، بسیاری از کسب و کارهای بخش خصوصی علی رغم آنکه تهدید به جریمه می‌شدند حاضر به تعطیلی نبودند. در این بین فقط اجرای موسیقی، تئاتر و سینماها تعطیل و مجاز به فعالیت نیستند.

نکته جالب توجه این است درحالی که به مناسبت سوگواری‌های مختلف مذهبی و یا درگذشت برخی شخصیتها سینما و تئاتر و موسیقی را تعطیل می‌کنند که در تمام آن ساعات و دقایق، به جز فیلم‌های کمدی، انواع فیلم داستانی و سینمایی، تله تئاتر و حتی موسیقی در کانال‌های مختلف از صدا و سیما پخش می‌شود، ولی اجرای زنده تئاتر و موسیقی ممنوع است.
 
قابل توجه است که در این ایام مشاغلی مثل شیرینی فروشی و کافه‌ها همه مشغول خدمت رسانی هستند.
یعنی فروختن شیرینی در ایام عزا مجاز است! ولی دیدن تئاتر و فیلم فقط در سینما و آمفی تئاتر غیر مجاز است!
در شهرهای بزرگ مجتمع و «مال»‌ها چندین پردیس سینمایی و یا سالن تئاتر هم دارند. در ایام تعطیلات مذهبی در حالی که صدهها تَن از مردم مشغول گشت و گذار و تفریحات و استفاده از سرگرمی‌های معمول در همین مراکز هستند اما قفل بزرگی به درِ سالن‌های هنری زده شده است.

قطعا منظور نگارنده این نیست که تصمیم گیران به جای حل مساله، مثلا مجتمع‌ها را هم در این روزها تعطیل کنند؛ غرض صرفا یک مقایسه و نشان دادن بی‌عدالتیِ عادی شده در حق هنرمندان این مملکت است.

جالب‌تر اینکه پخش همین تئاتر و فیلم در صدا و سیما مجاز است.

سوال این است: اگر تجمع مردم در مکانهای غیر مذهبی ملاک عمل است، مقدار تجمع مردم در کافه‌ها، رستوران‌ها و باشگاهای ورزشی که چندین برابر آمفی تئاتر و سینماها است.

اگر دیدن فیلم و تئاتر مجاز نیست پس چرا صدا و سیما پخش می‌کند؟ اگر مجاز هست پس چرا اجازه اجرای عمومی ندارد؟

این مسئله سالیان متمادی است که به یک رویه تبدیل شده است و ظاهراً بدون هیچ دلیلی عادی شده است.

این قانون را چه کسی نوشته است و چگونه باید بازنگری شود؟ و اساسا مرجع پاسخ گویی کیست؟

وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی، شورای عالی انقلاب فرهنگی، وزارت کشور، مجلس شورای اسلامی، کدام یک از اینها می‌بایست به این پرسشها پاسخ بدهد؟

این روزها شاهد رخدادی دیگری از این دست هستیم: به علت بارش برف و سرمای موجود در استان گیلان همه ادارات، مدارس و دانشگاه‌ها تعطیل اعلام شده است.

اما شهروندان مشاهده می‌کنند که باز هم مانند تعطیلی‌های عمومی از این دست،تقریبا اکثر مشاغل در سطح استان دایر هستند. به طور مثال اکثر آموزشگاه‌های بخش خصوصی مانند زبان، هنری و شرکتهای خصوصی مشغول فعالیت بوده‌اند. روز گذشته هم دو فرزندم در دو باشگاه وررشی مختلف، طبق روال به باشگاه رفتند. تالارهای عروسی نیز مشغول فعالیتند. همچنین در آمفی تاتر شهر انزلی روز یکشنبه تاتر اجرا شد و اینبار حتی سینماها هم دایر بودن.، اما فقط در شهر رشت سالن تالار مرکزی، تالار شهر و خاتم الانبیا «به علت سرما»، تعطیل اعلام شد.

نکته مهم این است که این گروههای تاتر اسپانسر دارند و باید جوابگوی مدت معین اجرا به آن‌ها باشند و از قبل بلیت پیش فروش کرده‌اند.

همچنین به علت کمبود آمفی تاتر و تراکم اجرا و رزرو سالن‌های نمایش، تا چند ماه آینده امکان تمدید این تاترها فراهم نیست.

در این  وضعیت بغرنج اقتصادی تاتر شهرستان، چه کسی جوابگوی این ضرر و زیان است؟

تعطیلی همین سه سالن اجرای تئاتر چه تاثیری در جبران کمبود گاز در کشور دارد؟

یک سوال بزرگ چرا تئاتر مرغ عزا و عروسی است؟