کلانشهر: مهدی انصاری دوگانه، با اشاره به نگرانی‌های فزاینده جهانی درباره ریسک‌های میکروپلاستیک‌ها، اظهار داشت: بسیاری از کیسه‌های چای تجاری از ترکیبی از الیاف طبیعی مانند کاغذ و مواد پلاستیکی مانند پلی پروپیلن یا نایلون ساخته شده‌اند. این مواد پلیمری برای چسباندن کیسه‌ها و حفظ ساختار آن‌ها هنگام قرار گرفتن در آب داغ استفاده می‌شوند. اما همین امر می‌تواند منجر به آزاد شدن ذرات میکروپلاستیک و نانوپلاستیک در زمان جوشاندن شود.

وی افزود: یک مطالعه که در سال ۲۰۱۹ منتشر شد، نشان داد که برخی از کیسه‌های چای می‌توانند میلیاردها ذره میکروپلاستیک و نانوپلاستیک را وارد یک فنجان چای کنند. این ذرات با اندازه‌های بسیار کوچک، کمتر از ۵ میلی متر برای میکروپلاستیک‌ها و کمتر از ۱۰۰ نانومتر برای نانوپلاستیک‌ها هستند. اندازه کوچک این ذرات باعث می‌شود که جداسازی آنها حتی با صافی‌های مخصوص نیز دشوار باشد.

انصاری دوگانه توضیح داد: اگرچه تاکنون شواهد قاطعی که مصرف میکروپلاستیک‌های تولیدشده توسط کیسه‌های چای را با خطرات مشخصی برای سلامت انسان مرتبط کند وجود ندارد، اما مطالعات انجام شده روی حیوانات نشان می‌دهد که این ذرات می‌توانند باعث التهاب، استرس اکسیداتیو و آسیب‌های سلولی شوند. نانوپلاستیک‌ها به دلیل اندازه بسیار کوچک خود، امکان نفوذ به بافت‌ها و اندام‌ها را دارند و این مسئله نگرانی‌های بیشتری درباره اثرات بلندمدت این ذرات ایجاد کرده است.

وی افزود: برای کاهش این خطرات، می‌توان از استراتژی هایی مانند استفاده از کیسه‌های چای بدون پلاستیک که از مواد زیست تخریب پذیر یا تجزیه پذیر ساخته شده‌اند، استفاده از چای برگ‌های آزاد به جای کیسه‌های چای و همچنین قانون گذاری‌های مشخص‌تر درباره مواد استفاده شده در تولید کیسه‌های چای بهره برد. این اقدامات می‌توانند از آزادسازی میکروپلاستیک‌ها جلوگیری کنند و به حفظ سلامت انسان کمک کنند.

انصاری دوگانه تأکید کرد: اگرچه هنوز خطرات دقیق مرتبط با مصرف میکروپلاستیک‌ها به طور کامل مشخص نشده است، اما با ادامه تحقیقات و اتخاذ روش‌های پایدار می‌توان از تعامل با این ذرات جلوگیری کرد و از سلامت انسان محافظت نمود.