کلانشهر: تیترهای روزنامه‌های اسرائیل صبح چهارشنبه تقریباً به طور کامل بر پیروزی زهران ممدانی در انتخابات شهرداری نیویورک متمرکز بود — و دلیل آن روشن است. ترکیبِ یک سیاستمدار مسلمان با مواضعی تند علیه اسرائیل که در شهری با بزرگ‌ترین جمعیت یهودی جهان پیروز می‌شود، بدون تردید خبر بزرگی است که طبیعی است بازتاب گسترده‌ای داشته باشد.

در ادامه این مطلب آمده: اما تمرکز صرف بر شوک انتخاباتی نیویورک نیز اشتباه است، زیرا نتایج سه شنبه شب تأثیراتی فراتر از این رویداد، بر روابط آمریکا و اسرائیل خواهد گذاشت.

 
 نکته اصلی در نتایج انتخابات سه شنبه، پیروزی گسترده دموکرات‌ها در سراسر کشور بود. هرجا رقابتی وجود داشت، دموکرات‌ها با اختلاف قابل توجهی برنده شدند. ایالت ویرجینیا نمونه خوبی است — «ابیگیل اسپنبرگر»، که به زودی نخستین زن فرماندار این ایالت خواهد شد، نه تنها کنترل ایالت را پس از چهار سال حکومت جمهوری خواهان بازپس گرفت، بلکه با اختلافی تاریخی حدود ۱۵ درصد پیروز شد؛ در حالی که «دونالد ترامپ» رئیس جمهور آمریکا، تنها یک سال پیش در همین ایالت با اختلاف ۵ درصد شکست خورده بود. حتی در انتخابات موسوم به «موج آبی» در دوره نخست ترامپ، نامزد دموکرات‌ها برای فرمانداری، «رالف نورثم»، تنها با اختلاف تک رقمی پیروز شد.
 
ماجرای مشابهی در نیوجرسی رخ داد. در واقع، آخرین نظرسنجی‌ها رقابتی بسیار نزدیک را برای فرمانداری نشان می‌دادند. وضعیت آن قدر نزدیک بود که ترامپ تصمیم گرفت شخصاً وارد عمل شود و از جمعیت یهودیان فوق ارتدوکس این ایالت خواست تا به طور گسترده به نامزد جمهوری خواه، «جک چیتارلی»، رأی دهند. او دو پیام شخصی برای حریدیم‌های نیوجرسی منتشر کرد، اما در نهایت، این تلاش‌ها بی‌فایده بود. نظرسنجی‌ها موج عظیم آبی در ایالت را نادیده گرفته بودند — موجی که فرماندار بعدی، «میکی شریل»، را با اختلافی دو رقمی و تاریخی به پیروزی رساند.
 
نتایج مشابهی در کالیفرنیا رقم خورد، جایی که رأی دهندگان با اکثریتی قاطع به طرحی رأی دادند که نقشه حوزه‌های انتخابیه کنگره ایالت را بازترسیم می‌کند تا دموکرات‌ها در انتخابات میان دوره‌ای ۲۰۲۶ چند کرسی بیشتر به دست آورند؛ در پنسیلوانیا نیز سه قاضی لیبرال دوباره به دیوان عالی ایالت راه یافتند. در دیگر ایالات هم، با وجود پوشش رسانه‌ای کمتر، میزان مشارکت رأی دهندگان بسیار بالا بود — به نفع حزب دموکرات. این تصویر در سراسر آمریکا تکرار شد، و پیروزی ممدانی در نیویورک — با بیش از ۵۰ درصد آرای مردمی و با وجود تلاش‌های گسترده برای متوقف کردن پیشرفت او — تنها یکی از قطعات این پازل بزرگ‌تر است.
 
برای اسرائیل، این پازل معنایی نگران کننده دارد. جایگاه اسرائیل در میان دموکرات‌ها هرگز تا این حد ضعیف نبوده است — چه در نظرسنجی‌های عمومی که نشان می‌دهد رأی دهندگان دموکرات به طور گسترده از اسرائیل فاصله گرفته‌اند، و چه در کنگره، جایی که تنها شمار اندکی از دموکرات‌ها هنوز به اصل حمایت بی‌قید و شرط از دولت یهود پایبند مانده‌اند.
 
در نامه‌ای اخیر به ترامپ درباره خطرات الحاق کرانه باختری، ۴۶ نفر از ۴۷ سناتور دموکرات آن را امضا کردند. حتی حامیان قدیمی اسرائیل از جناح میانه رو حزب، مانند سناتور «کریس کونز» و نماینده «برد اشنایدر»، اکنون بیش از هر زمان دیگری برای ادامه حمایت خود دچار تردید شده‌اند — به ویژه با توجه به اقدامات و اظهارات دولت راست گرای افراطی «نتانیاهو».
 
دو نتیجه کلیدی از این انتخابات برای اسرائیل و رهبرانش می‌توان گرفت: نخست آن که جناح‌های درون حزب دموکرات که خصمانه‌ترین مواضع را نسبت به اسرائیل دارند، با پیروزی ممدانی در نیویورک پیروزی بزرگی به دست آوردند. در عین حال، کل حزب دموکرات هم شبی تاریخی را پشت سر گذاشت که به آن نیروی تازه‌ای برای انتخابات میان دوره‌ای سال آینده می‌دهد. این دو موضوع جدا از هم هستند، اما هر دو در شرایطی رخ داده‌اند که جایگاه اسرائیل در آمریکا تضعیف شده و از جهات مختلف مورد حمله قرار گرفته است — نه فقط از سوی دموکرات‌ها.
 
یک دولت عاقل و واقع بین در اسرائیل باید از نتایج این انتخابات درس بگیرد و درک کند که واقعیت سیاسی در آمریکا در حال تغییر است، و اسرائیل برای حفظ حمایت بلندمدت آمریکا باید سیاست‌ها و پیام‌های خود را تطبیق دهد. اسرائیل جایگزینی برای اتحادش با ایالات متحده ندارد، و در دوره نتانیاهو در سایر نقاط جهان نیز بخش بزرگی از حمایت و اعتبار خود را از دست داده است.
 
این واقعیت که پیروزی‌های دموکرات‌ها بر پایه مشارکت چشمگیر رأی دهندگان زیر ۴۰ سال بنا شده — همان گروه سنی که کمترین تمایل به حمایت از اسرائیل را دارد — هشداری است برای آنچه در آینده در انتظار اسرائیل است.
 
اما به احتمال زیاد، نتانیاهو و متحدان افراطی‌اش حتی زحمت مطالعه این نتایج را به خود نخواهند داد، و تصور اینکه در برابر تحولات سیاسی آن سوی اقیانوس واکنشی نشان دهند، مضحک است. در عوض، احتمالاً تنها کاری که بلدند انجام خواهند داد: حمله به ممدانی با پست‌های احمقانه در شبکه‌های اجتماعی برای گرفتن لایک و بازنشر