تاکید «مسیر سبز کوهستان» بر توجه به تنوع زیستی و توسعه پایدار محیط کوهستان
مردم فلات ایران، باتوجهبه شرایط آبوهواییِ خشک و نیمهخشک آن و وجود شیوه معیشت عشایری، همواره در دل طبیعت حضور داشته و با کوهستان اُنس گرفتهاند. حضورمردم و ورودشان به طبیعت و کوهها امری است که از در زمانهای طولانی ریشه در فرهنگ و سنن آنان نسبت به طبیعت دارد. اما گسترش بیرویه شهرنشینی و نداشتن آموزشهای به روز و دوری از طبیعت، تبعات منفی بسیاری بر پیکره طبیعت بهویژه کوهها وارد کردهاست که از جنبههای مختلفی نظیر نداشتن آموزش افراد، نداشتن راهنمایان متخصص، آلودگیهای نوری، بصری و صوتی و... قابلِ ارزیابی است. بهعنوانِمثال میتوان به این موارد اشاره کرد:
1. حضور گسترده و تجمع افراد در محیط کوهستان؛
2. ایجاد سروصدا که به ترس حیاتوحش در محیطزیست آنها و افت کیفیت زیستگاه منجر میشود؛
3. اجرای تورهای غلط و مخرّب محیطزیست، نظیر جشنواره گیاهان دارویی در ایران (چیدن گیاهان با خاصیت درمانی و پزشکی) که امروزه به مدد توجه مردم به زندگی سالمتر و ارگانیک به شدت رایج و گسترده شدهاست؛
4. ابهام در قانونهای حفاظت از عرصههای کوهستانی؛
5. نبود دستورالعملهایی در زمینه مدیریت مسیرهای پیادهروی و کوهپیمایی؛
6. نبود مدیریت اجرایی در پارکهای ملی و مناطق حفاظتشده؛
7. تعدد سازمانهای متولی فعالیتهای کوهنوردی مثل: سازمان حفاظت محیطزیست، وزارت میراث فرهنگی،صنایعدستی و گردشگری، فدراسیون کوهنوردی، فرمانداری و دهیاری.
همه اینها به وجود وضعیت آشفته در عرصههای طبیعی کوهستانی ایران منجر شدهاست. بنابراین توسعه روزافزون گردشگری طبیعتمحور، سبب شده که یک نوع سردرگمی در این زمینه وجود داشتهباشد.