وقتِ خوبِ استعفا!
کلانشهر: جعفر محمدی در عصر ایران نوشت: این یادداشت را به دو دلیل مینویسم:
۱ – ایران، برایم مهم است.
۲ – من و همکارانم در عصر ایران، هیچ نفع شخصی یا گروهی در این که چه کسی دولت را در دست داشته باشد، نداریم؛ ما قبل از دولت روحانی، روزنامه نگار بودیم، اکنون هم هستیم و بنای مان برای آینده نیز همین است، بدون هیچ پست دولتی و حکومتی.
اما اصل یادداشت:
وقتی حسن روحانی کاندیدا شد، ما به او رأی دادیم چون ایران را دوست داشتیم (و داریم). روحانی در دولت اولش، تورم را کنترل کرد، روابط خارجی را بهبود بخشید، تحریمهای بین المللی علیه ایران را شکست، رونق اقتصادی را رقم زد، امید را به جامعه بازگرداند، شرکتهای خارجی وارد ایران شدند، شرکتهای ایرانی احیا شدند، گردشگران خارجی از همه نقاط دنیا وارد ایران شدند و… در مجموع، معیشت مردم رو به بهبود گذاشت.
اما در دولت دوماش، اتفاقی خارج از اراده دولت رخ داد. دونالد ترامپ به طور یکجانبه از برجام خارج شد و تحریمهای سهمگینی را علیه کشورمان وضع کرد. در عین حال بر خلاف دولت اول روحانی، زمینه مذاکره برای رفع تحریمها نیز وجود نداشت. نیروهای سیاسی مخالف دولت نیز در داخل، انواع سنگ اندازیها را علیه آن انجام دادند و از جمله مدت هاست تصویب لوایح FATF را معلق نگه داشتهاند.(FATF کانال ارتباط بانکی ایران با جهان است.)
چینش نادرست اعضای کابینه و سوء تدبیرهای دولت روحانی نیز مزید بر علت شدند تا کشور به وضعیت بن بست برسد.
هر که ایران را دوست داشته باشد، به بن بست رسیدن میهناش را بر نمیتابد. اگر روحانی در چهار سال اول دولتاش توانست ایران را از بن بستی که بدان دچار شده بود نجات دهد، این بار باید با کناره گیری از قدرت، ایران از بن بست برهاند.
خلاصه وضع موجود این است: تحریمهای بسیار شدید، اقتصاد ایران را به شدت تضعیف کرده است و مردم در مضیقهاند. به دلایل مختلف، روحانی امکان رفع تحریمها را ندارد. مخالفان وی نیز مدعیاند با همین وضعیت تقابلات بین المللی نیز میتوان کشور را به بهترین وجه اداره کرد.
بنابراین، میهن دوستانهترین راه این است که روحانی با تشریح صریح واقعیتهای کنونی برای مردم، از قدرت کناره گیری کند تا کسانی که مدعیاند بدون تعامل با جهان میتوانند کشور را اداره کنند، عهده دار امور شوند.
در چنان وجهی، دو اتفاق میافتد: یا واقعاً میتوانند کشور را اداره و اقتصاد را بهبود بخشند که چه بهتر، یا نمیتوانند که در آن صورت خودشان مجبور خواهند شد راههای بین المللی را که بر روحانی بستهاند باز کنند. حتم دارم که اگر دولت دست آنها بود، لوایح مرتبط با FATF تا کنون تصویب و اجرایی شده بود تا راه تنفس بانکی کشور بسته نشود.
بگذارید کسانی که هزار نوع مانع تراشی میکنند و مدعیاند با رفتن روحانی، اوضاع رو به راه میشود، بیایند و اوضاع را درست کنند. اگر توانستند، که باید قدردان شان باشیم – چون ایران برای ما مهم است – و اگر هم نتوانستند که دست شان رو میشود.
ادامه حضور روحانی در قدرت، مساوی است با تشدید فشارها و مانع تراشیهای داخلی و تضعیف هر چه بیشتر دولت. وقتی دولت ضعیفتر شود، قدرتهای جهانی هم تمایلی به تعامل با آن نخواهند داشت و ترجیح میدهند با دولتی تفاهم کنند که مستظهر به قدرت داخلی باشد.
بهترین زمان نیز برای استعفا، «اکنون» است چرا که میتوان انتخابات ریاست جمهوری و مجلس را با هم برگزار کرد تا دولت و مجلسی یکدست و بدون معارض داخلی سر کار بیاید و خطاب به آنها گفته شود: «گر تو بهتر میزنی، بستان بزن.»
در همین راستا بخوانید: پایان ماموریت روحانی؛ وقت خوب استعفا
انتشار یادداشت در کلانشهر به معنای تایید محتوای آن نیست و جهت اطلاع رسانی به مخاطبان منتشر میشود.