کلانشهر - مهرو کمرانی سرمربی تیم ملی تکواندو زنان سال هاست که همراه با دختران مبارز ایرانی در اردوها حاضر می‌شود و به گفته خودش هیچ چشم داشت مالی به فعالیتش ندارد و فقط می‌خواهد شاگردانش بهترین نتایج را کسب کنند و بدرخشند.

کمرانی در گفت وگوخود درباره مشکلات ورزش زنان صحبت و چشم اندازش از نتایج دختران تکواندوکار در بازی‌های آسیایی را اعلام کرد. این گفت وگو را در ادامه می‌خوانید:

درباره شرایط فعلی زنان تکواندوکار ایران صحبت کنید

شرایط ایده آل نیست اما در این مدت کارهایی که باید انجام می‌شد را پشت سرگذاشتیم و رقابت‌های انتخابی برگزارر شده است. فعلا چیزی تغییر نکرده اما از نظر روحی و روانی شرایط بهتر شده است. آن چه که در مقطع فعلی نیاز داشتیم فراهم است اما مطمئن هستیم از زمانی که آقای ساعی بیاید از حالت فعلی خارج می‌شویم و همه چیز بهتر می‌شود.

بازی‌های آسیایی سال میلادی جاری برگزار می‌شود چه پیش بینی از نتایج تیم ملی در این بازی‌ها دارید؟

بازی‌های آسیایی جاکارتا اصلا خوب نبود و بدتررین مسابقاتی بود که رفتم و اصلا از نتایج راضی نبودم.فکر می‌کنم الان شرایط بهتر است و ما بتوانیم مدال بگیریم. دختران شایستگی زیادی دارند اما باید برنامه ریزی خوبی صوت بگیرد و ما پیوسته در اردو باشیم و تورنمنت‌های خوبی اعزام شویم. من فکر می‌کنم می‌توانیم در چین نتیجه خوبی کسب کنیم.

روند تیم ملی زنان از زمانی که شما کنارشان هستید، چگونه بوده است؟

از زمانی که من در تیم بزرگسالان آمدم دوبار تیم من کامل عوض شده است؛ بچه‌ها یا ازدواج کردند یا سن شان بالا رفته و یا اتفاقات دیگری رخ داده است. در آن زمان از تیم قبلی فقط شکرانه ایزدی مانده بود که او هم بعد از مدتی رفت.

از شرایط فعلی تیم ملی راضی هستید؟

در بخش دختران ما نیاز داشتیم که زمان بگذرد تا بتوانیم تیم حرفه‌ای ارائه بدهیم. در دوره‌ای واقعا عملکرد خوبی داشتیم منتها اعزام هایمان کم بود. شاگردانم می‌توانستند وارد گرندپری شوند و قطعا با این اتفاق شرایط بهتری رقم می‌خورد اما اینگونه نشد. آن‌ها نیاز داشتند که وارد گرندپری شوند تا با بهترین‌ها مبارزه کنند و دنیای حرفه‌ای را ببینند. الان هم تیم خوبی داریم شاید از یک سری برنامه ریزی‌ها عقب ماندیم اما تمام بازیکنان با انگیزه و با تجربه هستند.

فکر می‌کنید در رقابت‌های آینده تیم ملی تکواندو زنان می‌تواند عملکردخیره کننده‌ای داشته باشد؟

تیم سال‌ها جنگیده و فکر می‌کنم الان اوضاع آرام شده و روند رو به جلویی داریم اما باید حمایت و به تورنمنت‌های مختلفی اعزام شویم. تک مهره‌های ما در مسابقات مختلف بهترین‌های جهان را شکست دادند اما تیم هیچ وقت نتوانسته در کنار هم نتیجه بگیرد چون دائم در حال تغییر است. حالا وقت این است که تیم نتیجه بگیرد اما به این شرط که از شرایط مسابقات دور نباشند و این اتفاقات باید رخ بدهد تا دختران بهتر و با تجربه‌تر شوند. ما لیگ خوبی داریم اما اینکه یک بازیکن خارج از ایران در کنار بهترین‌ها مسابقه بدهد شرایط خیلی متفاوت است.

در سال‌های اخیر انتقادات زیادی به عملکرد فدراسیون تکواندو وارد شد. آیا برنامه خاصی برای پیشرفت زنان وجود داشت یاخیر؟

اینگونه نبود که فدراسیون اصلا برنامه نداشته باشد اما فکر می‌کنم آن اعتمادی که باید به زنان داشته باشد را نداشت. شاید به خاطر همین موضوع هم چند سال پیش اعزام به مشکل برخورد. در واقع فکر می‌کنم زمانی که ۵ بازیکن ما به گرندپری اعزام نشدند اشتباه اصلی رخ داد. شاید اگر آن زمان این اتفاق می‌افتاد الان خیلی جلوتر بودیم. حضور در آن رقابت‌ها باعث حرفه‌ای شدن تفکر تکواندوکاران می‌شد.باید این موضوع را هم اشاره کنم که مسائل اقتصادی هم در این تصمیم‌ها تاثیرگذار بود. برای مسابقات ما ریاض هر نفر ۴۵ میلیون تومان هزینه داشت.

قطعا این اتفاقات به برنامه ریزی شما برای پیشرفت تیم ملی هم لطمه زده است.

نمی‌توانم این موضوع را کتمان کنم که بعضی از بازیکنان نیز تفکر حرفه‌ای نداشتند و وقتی مربی صد درصد اعتماد ندارد این اتفاق از سوی فدراسیون هم می‌افتد. ما بازیکنان معمولی داشتیم که آرام آرام رشد کردند. روندی که بازیکنان پشت سرگذاشتند درست بود اما می‌توانست از این سریع‌تر باشد. بچه‌های من با بهترین‌های دنیا مبارزه کردند و در حالی که مردان خیلی جلوتر از ما بودند اما حالا از نظرفنی خیلی پیشرفت کردیم. من نمی‌گویم بازیکنانم بدون ایراد هستند اما واقعا می‌توانند با حمایت مدال آسیایی و جهانی بگیرند و جای پیشرفت زیادی دارند.

متاسفانه بارها شاهد این موضوع بودیم که زنان ورزشکار بعد از ازدواج کاملا از مسیر ورزش قهرمانی دور می‌شوند.همسر و خانواده شما در این سال‌ها چه رفتاری در مواجه با فعالیت‌تان داشتند؟

من فکر می‌کنم حمایت خانواده در ادامه فعالیت ورزشکاران زن تاثیر زیادی داشته است. حالا که من اینجا خستم به این خاطر بوده که همسرم واقعا درکم کرده و چند برابر من صبوری کرده است. گاهی اتفاق افتاده که من هفته‌ای یک بار به خانه رفتم اما همیشه کنار بوده است. من هم به کارم ایمان داشتم و با اینکه اوقاتی بوده که خسته شوم اما ادامه دادم.درک همسرم از شرایط من باعث شد که مسیرم را ادامه بدهم. او چون خودش ورزشکار بوده تک تک بچه‌ها را می‌شناسد و علاقه‌اش باعث شد که من هم دلسرد نشوم.

به نظر شما آیا فقط شرایط فرهنگی باعث این اتفاق می‌شود یا عوامل دیگرهم تاثیرگذار هستند؟

با توجه به شرایط فرهنگی جامعه مردان بیش از قبل زنان را درک می‌کنند هرچند که به نظرم یک جاهایی خود زنان مقصر بودند چرا که بعضی از آن‌ها بعد از ازدواج انگیزه رسیدن به هدف شان کمرنگ می‌شود و انگار پیدا کردن یک تکیه گاه باعث از بین رفتن یا کم ارزش شدن هدفشان می‌شود. با یک مدال بازیکن نباید ارضا شود و باید روحیه جنگندگی بیشتری داشته باشد و تلاش کند. مردان برخلاف زنان زمانی که ازدواج می‌کنند دلگرمی و انگیزه بیشتری برای ادامه ورزش پیدا می‌کنند اما در زنان برعکس است.

یکی از مشکلات امروز مربیان ورزش ایران توجه ناکافی مسئولان و البته شرایط حقوقی نامناسب است. شما چه نظری درباره این این معضل دارید؟

حقوق ما خیلی خیلی معمولی است. همین حالا که مسیر را ادامه می‌دهیم فقط به خاطر عشق است چرا که زندگی و عمرمان را در این راه گذاشتیم. من شبانه روز در خوابگاه تیم ملی بودم و به خاطر همین خاطرات و دوست داشتن با انگیزه ماندم و اصلا مسائل مالی برایمان اهمیت ندارد.

 

وقتی ورزشکاران در میادین مهم به خصوص المپیک مدال می‌گیرند هم خودشان و هم مربی سازنده بسیار مورد توجه است اما بعد از مدتی همه توجهات از بین می‌رود. فکر می‌کنم برای شما هم این اتفاق افتاد.

شاید بتوان گفت که این اخلاق ایرانی‌ها است که زمانی که یک ورزش یا ورزشکار در اوج است به آن توجه می‌کنند اما وقتی مدال نمی‌گیرد خیلی زود فراموش می‌شود.