پایگاه خبری کلانشهر/ آیدین رحمانی

کبودی دوازدهم خرداد تا همیشه روی پیشانی فوتبال ایران باقی خواهد ماند. شبی که باز هم گیله مردان زیر بار حرف زور نرفتند.شبی که حاضر شدند، جان بر کف باشند،اما سر خم نکنند و به ساز ناکوک فدراسیون بی‌کفایت و بی‌در و پیکر ایران نرقصند.شبی که تیفوسی‌های رشتی شمال تا جنوب را پیمودند اما ذره‌ای احترام به شعور خود و فرهنگ هواداری ندیدند. دیشب آینه ی تمام قدّ فوتبال و جامعه ی ایران بود و ثابت شد قوانین داخل آیین نامه‌ها تزئینیست و جدا از همه ی ماجراهای فوتبالی،روح انسانیت هم مرده است. دوستان فدراسیونی کاش بازی را در تهران برگزار می‌کردند، کاش جام قهرمانی را دودستی به حریف می‌دادند،ولی هواداران پرشور داماش را به سخره نمی‌گرفتند.خوشا برجستگی رگ گردن اسماعیل حاجی پور،که با پافشاری پشت حق تک تک مردم شهرش ایستاد،و سر حرف خود ماند.آنجا بود که تمام ارکان فوتبال ایران به تب و تاب افتادند و دیدند هوا پس است.بالا رفتند،پایین آمدند،اما تا برقراری حداقل حق هواداران داماش،مالک این تیم اجازه ی زدن سوت بازی را نداد.فریاد‌های اسماعیل حاجی پور همه را یاد ایرج خان زهرابی انداخت،کسی که تا سایه‌اش بالای سر هیئت فوتبال گیلان بود،احدی به خود اجازه ی تجاوز به حقوق فوتبال گیلان را نمی‌داد.هنوز هم فوتبال گیلان کسی در قد و قواره ی ایرج زهرابی فقید به خود ندیده است.دیشب رشت به خود افتخار کرد که یک نفر صدای مردم شده و بی‌مهابا از آنها دفاع می‌کند. تاریخ فراموش نمی‌کند عزیزانی که دم از عدالت می‌زنند،چطور در مقابل دیدگان میلیون‌ها بیننده می‌خواستند سر داماش را ببرند،ولی این استقامت برای رشتی‌ها صدها برابر با ارزش‌تر از قهرمانی بود.دیشب تمام ایران منتظر شروع بازی بود ولی داماشی‌ها در بهترین زمان ممکن اعتراض خود را نشان دادند.ایستاده مردن بهتر از سر خم کرد و تن به به ذلت دادن است..‌.

انتشار یادداشت در کلانشهر به معنای تایید محتوای آن نیست و جهت اطلاع رسانی به مخاطبان منتشر می‌شود.