یلدا ابتهاج که طی سالهای گذشته پیگیر امورات مختلف پدرش بوده و برای دوستداران ادبیات نامی آشنا است طی روزهای گذشته هم وظیفه اطلاع رسانی درباره خاکسپاری پدرش را از طریق صفحه اینستاگرام برعهده داشته است. او نوشته است: تا به امروز، تحسین و اشاعه زیبایی و نیکی، هم تلاش من بوده، هم انگیزه‌ام. همانطور که «زیبائی» را نمی‌شود به بند کشید که «پری رو تاب مستوری ندارد»، زشتی هم سر انجام بر ملا می‌شود. به روح ما پنجه می‌کشد، می‌آزارد و ناامید می‌ کند. پس بگذار آینهٔ زیبایی‌ها باشیم نه زشتی‌ها.

به یاد جملهٔ عمیق احسان یارشاطر می‌افتم: « امیدوارم که نیکی همیشه به چشم تو زیبا بیاید». نیکی را زیبا دیدن، آدمیزادگی است.

و این روزها که ما و شما مردم ایران و جهان زبان پارسی، در غم از دست دادن پدر، شاعر بزرگ ایران که یک قرن در ستایش زیبایی، عدالت و درستی سرود، در سوگ نشسته‌ایم، متاسفانه شاهد خامی هائی بودیم که بازگشت پیکر او را به وطن تا به امروز به تاخیر انداخته. بی‌حرمتی به ساحت او و پیکر او که در هر آیین و مرامی ناپسند است بخشودنی نیست، از جانب هر کسی، حتی نزدیکان او، بی‌حرمتی به مردم ایران است. با اقداماتی که اینجا در آلمان من و برادرانم (کیوان و کاوه) انجام داده‌ایم امید داریم تا در روزهای آینده بتوانیم او را در آخرین سفرش در بازگشت به زادگاهش بین مردمی که دوست شان داشت و برای آنان سرود همراهی کنیم.

با قسمتی از سروده‌ای از او که سال ۱۳۹۹ در کلن سروده به این انتظار می‌نشینیم:

گفتم این کیست که پیوسته مرا می‌خواند

خنده زد از بنِ جانم که منم، ایرانم

گفتم‌ای جان و جهان، چشم و چراغِ دل من

من همان عاشقِ دیرینه جان‌افشانم

به هوایِ تو جهان گردِ سرم می‌گردد

ورنه دور از تو همین سایه سرگردانم