کلانشهر:در این رابطه تعداد فزاینده‌ای از باستان شناسان معتقدند: اثرات حفاظتی مومیایی به احتمال زیاد تصادفی بوده و مصر شناسان را به دلیل انتشار یک سوء تفاهم بر اساس شواهد کمی سرزنش می‌کنند.

در عوض، تئوری جدید اعتقاد دارد که مومیایی کردن اجساد را به گونه‌‌ای تغییر می‌‌داد که بر این نظریه رایج که اجساد در زندگی پس از مرگ دوباره زنده شده، تکیه می‌ کند. بنابراین کارشناسان می‌گویند، مصری‌ها قصد داشتند فراعنه خود را به آثار هنری با اهمیت مذهبی و مجسمه تبدیل کنند.

مصر شناسانی که این دیدگاه را پیش می‌برند، می‌گویند: ویکتوریایی‌ها که برای اولین بار مومیایی‌ها را مطالعه کردند به این نتیجه رسیدند که هدف رسیدن به زندگی پس از مرگ است. این رویکرد نشان می‌دهد که مصریان معتقد بودند پادشاهان و ملکه‌ها خدایان زنده هستند و تبدیل بدن آنها به مجسمه پس از مرگ راهی برای بازگرداندن شکل واقعی آنهاست. این مصر شناسان می‌گویند که نقاب‌های طلایی که در تابوت‌های سلطنتی یافت می‌شود، نسخه هایی ایده آل و خداگونه از متوفی خواهند بود.

به گفته کمبل پرایس (Campbell Price) متصدی موزه منچستر در بریتانیا، این یک تمایز ظریف، اما یک تمایز مهم است. پرایس در ادامه گفت: این ایده که روح به بدن باز می‌گردد، یا به نوعی بدن را جان دوباره می‌بخشد، به صراحت بیان نشده است و این رویکرد در آینده بررسی می‌ شود.

یکی از استدلال‌هایی که این نظریه را تأیید می‌‌کند این است که به نظر نمی‌‌رسد مومیایی‌‌های برخی از طبقات حاکمه برجسته برای حفظ و نگهداری باشند. به عنوان مثال، جسد پادشاه توت عنخ آمون در ته تابوت او گیر کرده بود.

پرایس در این باره می‌گوید: تولید یک تصویر واقعی و قابل تشخیص، در واقع هیچگاه در وهله اول هدف اصلی مومیایی نبوده است و مصریان باستان مجسمه‌ها را خدایی می‌دانستند. به نظر می‌رسد که دو دنیا وجود داشته که یکی دنیای زندگان و مردم بوده که به زندگی روزمره خود می‌پرداختند و سپس دنیای تصاویر و بازنمایی، مجسمه‌ها، نقش برجسته‌ها و نقاشی‌ها و خدایان که نوعی بت هستند.

سوابق باستان‌ شناسی نشان می‌‌دهد که بت‌های خدایان با روغن‌ها و عطرها مسح می‌‌شدند. آنها همچنین گاهی اوقات در پارچه کتان پیچیده می‌‌شدند، بنابراین تصور می‌‌شد که باندهای مومیایی نوعی الوهیت به شخص متوفی می‌‌دهند. مصریان ممکن است با قرار دادن اعضای بدن در کوزه‌های مزین به سر خدایان در طول فرآیند مومیایی کردن، به جای نگه داشتن آن‌ها برای زندگی پس از مرگ، قصد داشته ‌اند که روح خدایی پادشاه متوفی را لمس کنند.

استفان باکلی (Stephen Buckley) باستان شناس و شیمیدان تحلیلی در دانشگاه یورک در این رابطه گفت: حفظ فیزیکی بدن بسیار مهم بود و در این مورد بحثی وجود ندارد. برخی از مومیایی‌ها مانند توتانخ آمون، آمنهوتپ سوم و آخناتون واقعا شبیه مجسمه هستند.

باکلی گفت: اما برخی دیگر مانند توتموزیس III، توتموسیس چهارم، آمنهوتپ دوم و ملکه تی مومیایی شدند تا بیشتر شبیه به حالت خواب به نظر برسند، که نشان‌ دهنده توجه نزدیک‌تر به بدن فیزیکی درون است. او افزود: این تصاویر شامل برخی نقص‌ها بود، شاید به این دلیل که روح بتواند خود را بشناسد و بنابراین خانه ‌ای داشته باشد که به طور دوره‌‌ای به آن بازگردد.

 پرایس در خاتمه می‌ گوید: بسیاری از مطالبی که ما هنگام توصیف مصر باستان می‌‌گوییم، کمتر به آنچه در مصر باستان رخ داده است، مربوط می‌‌شود و بیشتر درباره مفروضات محققان طبقه متوسط ویکتوریایی است.