در روزهایی که جان تئاتر و تئاتریها در حال رشته رشته شدن بود؛ بحث جدید و دردناک هزینه‌های گزاف سالن‌های تمرین و اجرای نمایش نفس تئاتر را برید. (بیشتر بخوانید)

سوال من این است... آقایان مسئول و مدیر که هر روز داستان جدیدی برای هنرمندان می‌نویسید؛ اگر میز و صندلی و اتاقتان را از شما بگیرند یا بابت هر روز نشستن روی آن پولی از شما دریافت کنند باز توان کار کردن دارید و حال و حوصله‌ای برایتان باقی می‌ماند؟!

مسلما نه...

پس باید به این نتیجه رسید که شما دقیقا همین را برای جامعه تئاتری می‌خواهید که صدایشان بُریده شود و جانی برایشان نماند.

اهالی تئاتر همواره خود را مرهون مردم می‌دانند، اگر همین روند پیش برود و هزینه‌ها برای تولید نمایش همینقدر بدون ترمز بالا بروند، بی‌شک قیمت بلیط میانگین ۱۰۰هزارتومانی به هیج جای آن نمی‌رسد و اگر قیمت هم تغییر کند و بالا برود دیگر همان تعداد محدود تماشاچی هم در سالنها نخواهیم دید.

ولی از آنجایی که ما تئاتری‌ها (من به عنوان عضو خیلی کوچک این خانواده) پوست کلفتی داریم و سرمان درد می‌کند برای جنگیدن برای هنرمان، پس تا جان در بدن و واژه برای سخن داشته باشیم، دست ازین مطالبه گری بر نمی‌داریم.
این کوچکترین حق ماست و اصلا نباید برایش می‌جنگیدیم...