در این مدت آقای استاندار نشان داده است که چگونگی ارتباط با رسانه‌ها را می‌داند، در مجامع عمومی و بسیاری از مراسم‌ها حاضر است، با قشرهای مختلف دیدار و گفتگو دارد. بحث جابجایی فرمانداران و معاونین را شروع کرده است.

از شب قبل از یخبندان تعطیلی ادارات و مدارس را اعلام می‌کند و این مسئله را به دقایق اولیه صبح روز برفی موکول نمی‌کند.
بعضی از ایرادات و کمبودهای استان را می‌گویند. و در همه جا حضور دارند.  
و مشکل دقیقاً از همین جا شروع می‌شود.فکر می‌کنم هر کس دیگری جای استاندار باشد دیگر برایش وقتی نمی‌ماند که به کارهای اصلی که یک استاندار می‌بایست انجام می‌دهد، فکر کند.

در تخصص ما که تئاتر کار می‌کنیم معمولاً حرف‌های نویسنده را ما به عنوان کارگردان انجام می‌دهیم وتفکر روی کاغذ را عینیت می‌بخشیم
با هدایت و نظارت تیم اجرا یی مانند بازیگران و عوامل پشت صحنه مثل طراح صحنه، گریم، موسیقی، نور پرداز، و...     یک نمایش را  آماده اجرا می‌کنیم

معمولاً قدرت در دست کارگردان است و شهرت متعلق به بازیگران.
با همکاری  همه عوامل  دست به دست هم می‌دهیم تا تماشاگران ساعاتی را به تماشای آن اثر بنشینند
مسئولین ما در واقع باید نقش کارگردان را داشته باشند
تماشاگران معمولاً کارگردان را نمی‌بینند بلکه بازیگران را می‌بینند و تفکر و اندیشه نویسنده‌ای که آن هم دیده نمی‌شود.

در عالم سیاست اکثر مسئولین نقش بازیگران را ایفا می‌کنند و همیشه جلوی دوربین هستند.
به جای اینکه مردم ما همیشه در صحنه باشند مسئولین ما همیشه در صحنه هستند!

روابط عمومی ادارات و سازمان‌های مختلف با همکاری اصحاب رسانه  مشغول گزارش شبانه  روزی این اخبار هستند.

برنامه سند چشم اندازی که رئیس جمهور آن را فصل الخطاب می‌داند قاعدتاً بایستی همان متنی باشد که ما در تئاتر به آن نمایشنامه می‌گوییم.
آقای استاندار به عنوان کارگردان باید این متن را تحلیل کنید و یک تیم اجرایی خوب انتخاب کند تا این متن را به اجرا در بیاورد.
ما مردم به عنوان تماشاگران نباید کارگردان دستیار کارگردان مثل فرمانداران و شهرداران و مدیران کل را روی صحنه ببینیم.
ما در مقام مردم یا همان تماشاگران باید عملکرد نتایج کار شما را ببینیم.
ولی در حال حاضر، ما فقط نقش کپسول ۸ ساعته را داریم و شبانه روز سه بار مدیران تراز اول و دوم را باید در صحنه نظاره گر باشیم.

مسئولین محترم چرا اینقدر در چشم و چال مردم هستید؟
بگذارید کمتر شما را ببینیم شاید دلمان خوش باشد به اینکه اگر شما را دیر به دیر جلوی دوربین‌ها می‌بینیم یعنی دارید کاری می‌کنید؛ راستش دیگر کرخت شده‌ایم!

خبر تعویض صفر با آرش، مسعود با صغرا، انتخاب اهل تسنن به جای اهل تشیع  انگیزه پیگیری خبر و وجدی در ما بر نمی‌انگیزد. اگر نمی‌خواهید یا نمی‌توانید، بخشنامه کنید تا اطلاع ثانوی عکس و گزارش از هیچ مسئولی انعکاس داده نشود.
حداقل  رویه را عوض کنید به طور مثال به جای عکس از موضوع پسماند که استاندار و شهردار و  شورای شهر و مسئولین محیط زیست  دارند در آن مورد صحبت می‌کنند، عکس زباله‌های انباشته شده سراوان، عکس شیرابه زباله، عکس زندگی مردم سراوان را نشان دهید.
اگر می‌خواهند عکس استاندار و مدیر صنایع و کشاورزی را نشان دهند، عکس کارخانه‌های تعطیل شده فرش گیلان، گیلان الکتریک و فومنات را نشان دهند. عکس  فقرکشاورزان و برنج‌های دپو شده در انبارها را نشان دهند.

اگر هم نمی‌توانید این کار را بکنید برای هر مسولی یک قائم مقام بگذارید. قائم مقام به صورت نمادین مخصوص حضور در تمامی جلسات - که معمولاً خروجی مشخصی هم ندارد.

مدیر اصلی به تجزیه و تحلیل مشکلات بپردازد و یک تیم مشاوره  برای چگونگی حل این مشکلات داشته باشد.

آقای استاندار

می‌توانید از خودتان شروع کنید. برای یک نفر حکم بزنید تا این کارهای روزمره را انجام دهد و در همه جلسات حضور داشته باشد و با همه عکس بگیرد و جر و بحث کند و شما در فکر راهکار برون رفت از این مشکلات باشید.

راستی می‌دانید از وقتی که استاندار شده‌اید مطلبی از شما در جراید ندیده‌ام شما جز معدود استاندارانی هستید که اهل نوشتن هستید و کتاب می‌خوانید.

فرزندم به تازگی کتاب «هُل اول» را برایم هدیه گرفت؛ در مورد رشته اقتصاد است که دانش آموخته آن هستید. اسم «هُل اول» را نویسنده به خاطر این گذاشته است که وقتی می‌خواسته دوچرخه سواری را به فرزند اول خودش یاد بدهد چندین ماه طول کشید تا او یاد بگیرد.

به صورت اتفاقی به این مسئله پی برده است که وقتی او را یک هل محکم داده است او اعتماد به نفس پیدا کرده و دوچرخه سواری را در لحظه یاد گرفته و این تجربه هل اول را در مورد فرزند دوم خودش به کار برده است و فرزند دوم طی چند روز به جای چند ماه دوچرخه سواری را یاد گرفته است و نتیجه گرفته که برای به حرکت در آوردن اقتصاد، پدر باید بداند به موفع هل اول را بدهد و ربطی به استعداد فرزندان ندارد.

آقای استاندار به توانمندی شما اعتقاد دارم عزم راسخ خود را جزم کنید.

وقت خود را صرف هُل اول کنید؛ تمهیدی بگذارید.

جلسات و عکس گرفتن و حرف زدن‌های تکراری و گفتن مشکلات را به عهده استاندار  دوم  بگذارید.

*کارگردان تئاتر