کلانشهر: شینا انصاری در یادداشت تلگرامی خود نوشت: استان سمنان؛ جایی که هنوز می‌توان صدای یوز را در سکوت دشت شنید. امید و نگرانی به زنده ماندن یوز در طبیعت ایران، و نگرانی از اینکه تا چه حد بر لبه انقراض آن پیش رفته‌ایم. انقراض نادرترین گربه سان وحشی دنیا که بیش از هر زمان دیگر، به نماد چالش‌ها و مسئولیت‌های ما در برابر طبیعت ایران تبدیل شده است.

وی اضافه کرد: یوز آسیایی که زمانی در دشت‌های وسیعی از غرب آسیا تا هند می‌دوید، امروز فقط در ایران باقی مانده و جمعیت آن در طبیعت کمتر از ۳۰ فرد تخمین زده می‌شود. عمده این جمعیت در استان سمنان، منطقه توران، و بخش هایی از خراسان شمالی حضور دارند. مناطقی که به علت زادآوری‌های اخیر و ثبت نسل جدید از ماده هایی چون «تلخاب» و «هرب»، آخرین کورسوی امید برای بقای این گونه ارزشمند را زنده نگه داشته‌اند.

معاون رییس جمهوری ادامه داد: از همین جمعیت محدود، ۱۳ یوز در سال‌های اخیر فقط بر اثر تصادف جاده‌ای از بین رفته‌اند. تهدیدهای یوز اما متاسفانه متنوع و زیادند مانند کمبود نیروی انسانی و تجهیزات حفاظت، کاهش جمعیت طعمه‌های طبیعی، تصادف در جاده‌ها، حضور دام و شتر و سگ‌های گله، کمبود منابع آبی و پروژه هایی که بدون ارزیابی محیط زیستی اجرا می‌شوند و در نهایت گستره زیستی یوز را چندپاره می‌کنند.

وی با اشاره به اینکه از سال ۱۳۸۰ تاکنون، ۶۸ یوز تلف شده‌اند که ۸۵ درصد آن ناشی از عوامل انسانی بوده است؛ یعنی بیشتر از طبیعت، ما عامل خطر شده‌ایم، عنوان کرد: در سال‌های اخیر اقدامات ارزشمندی انجام شده؛ از بازسازی پاسگاه‌های محیط بانی و احیای منابع آبی تا نصب تابلوهای هشداردهنده و محدودیت سرعت تردد در جاده شاهرود به سبزوار. 

انصاری تاکید کرد: هنوز امید داریم. محیط بانان در شرایط سخت،اما با دلِ پر از عشق، شب و روز در تلاشند. مرکز تکثیر در اسارت هم با همه محدودیت‌ها فعال است. پایش زیستگاه و فنس کشی در بخش محدودی از جاده انجام شده ولی باید با خودمان صادق باشیم چون همه این‌ها هنوز کافی نیست. هنوز فاصله داریم؛ فاصله بین حفاظت نمادین و حفاظت درخور.

وی ادامه داد: آیا می‌توانیم برای مردم و ذینفعانی که سال‌ها در این سرزمین زیسته‌اند، راه حل هایی مشارکتی و منصفانه بیابیم؟ آیا می‌خواهیم با رفع تعارض دام و شتر در زیستگاه‌ها، گوشه‌ای را برای یوز و همزیستانش ایمن کنیم؟ آیا می‌توانیم از همین حالا حداقل ۷۵ کیلومتر جاده را با فنس کشی، روشنایی و گذرگاه‌ها در جاده شاهرود به سبزوار برایش ایمن کنیم؟ یا اینکه می‌توانیم منابع اولیه از آب و طعمه‌های طبیعی را که در طول سالیان از بین برده‌ایم دوباره تامین کنیم؟ عزم جدی در افزایش تعداد و توسعه توان محیط بانان برای حفاظت از زیستگاه‌های یوز را داریم؟ آیا آمادگی داریم بخشی از توسعه مان را با قوانین طبیعت تنظیم کنیم؟همه این‌ها اقداماتی فوری‌اند که زمان برای آن‌ها اندک است.

رییس سازمان حفاظت محیط زیست تاکید کرد: ما در سازمان حفاظت محیط زیست ایستاده‌ایم؛ نه با شعار بلکه با برنامه و تلاش شبانه روزی همکارانی که بعضاً تنها در دل دشت و کوه، پاسدار این میراث گرانقدرند اما این مسیر فقط با مشارکت مردم، رسانه‌ها، نهادهای مسئول، و دلسوزان طبیعت، به سرانجام خواهد رسید. 

وی ادامه داد: در معاونت طبیعی سازمان بعد از وقفه چندساله، حفاظت از یوز را در سطح ملی مطرح و با مشارکت صاحبان تخصص و تجربه و با تلاش کم نظیر، طرح ملی حفاظت از یوزپلنگ آسیایی و زیست بوم‌های مرتبط را تدوین کرده‌ایم؛ طرحی جامع که قصد دارد در اقدامات فوری و میان مدت، طی پنج سال ضمن مقابله با تهدیدات جدی یوز، ابتدا ریسک اثرگذاری منفی آنها بر جمعیت شکننده یوز را کنترل کند و همزمان با بهبود شرایط زیستگاهی و اقدامات درون زیستگاهی (In-situ) و حفاظت برون زیستگاهی (Ex-situ) مانند تکثیر در اسارت یوز و طعمه‌های آن به افزایش جمعیت و احیای گستره زیستی آن بپردازد.

انصاری در پایان تاکید کرد: حفاظت از یوز صرفاً دغدغه محیط زیستی نیست بلکه بیانگر نوع نگاه ما به توسعه، آینده نگری و مسئولیت پذیری ملی است. نماد سلامت زیست بوم‌های ما، حافظ توازن حیات و در نهایت آیینه‌ای است از شیوه توسعه ما. حفظ یوز یعنی تامین حق حیات برای مردم و طبیعت. امروز یوز آسیایی در مرز میان بودن و نبودن می‌دود. این که به کدام سو برود، شاید آزمونی است برای ما.