کلانشهر: پژوهشگران دانمارکی دریافته‌اند افرادی که داغدار از دست دادن عزیزان خود هستند و سطح بالایی از غم و اندوه را به صورت مداوم تجربه می‌کنند، تا ۸۸ درصد بیشتر در معرض خطر مرگ در دهه پس از این فقدان قرار دارند.

در یک مطالعه ده ساله که از سال ۲۰۱۲ در دانمارک انجام شده، دانشمندان پنج الگوی مختلف از «مسیرهای سوگ» را در میان ۱۷۳۵ زن و مرد داغدار شناسایی کرده‌اند.

میانگین سنی شرکت کنندگان در آغاز مطالعه ۶۲ سال بود. در این پژوهش، پرسش نامه هایی درباره علائم روانی و تجربه‌های فردی به طور منظم برای آن‌ها ارسال شد تا شدت و ماندگاری غم و اندوهشان بررسی شود.

نتایج نشان داد آن دسته از افرادی که سطح بالایی از غم را به طور مداوم تجربه کرده‌اند، نه تنها بیشتر از خدمات درمانی استفاده کرده‌اند، بلکه خطر مرگ در آن‌ها به طور چشمگیری افزایش یافته است.

بر پایه این داده‌ها ۶۶ درصد از شرکت کنندگان همسر خود را از دست داده بودند، ۲۷ درصد یکی از والدین را و ۷ درصد سایر نزدیکان را.

 شش درصد از این افراد در دسته‌ای قرار گرفتند که دارای «سطح ماندگار بالای سوگ» بودند.

این گروه ۸۸ درصد بیشتر از کسانی که سوگ پایین تری را تجربه می‌کردند، طی ۱۰سال پس از فقدان در معرض مرگ قرار داشتند.

همچنین احتمال دریافت خدمات سلامت روان در این افراد بسیار بیشتر بود؛ دریافت روان درمانی یا خدمات مشابه تا ۱۸۶ درصد بیشتر، تجویز داروهای ضدافسردگی تا ۴۶۳درصد بیشتر و تجویز آرام بخش‌ها یا داروهای ضداضطراب تا ۱۶۰ درصد بیشتر در این موارد دیده شد.

دکتر مته کییرگور نیلسن، نویسنده اصلی این پژوهش،می‌گوید:«پیش‌تر نیز بین سطح بالای علائم سوگ و بروز بیماری‌های قلبی-عروقی، مشکلات سلامت روان و حتی خودکشی رابطه‌ای مشاهده کرده بودیم. اما اکنون رابطه مستقیم با مرگ ومیر نیز مطرح است و نیاز به بررسی بیشتر دارد.»

او تاکید کرد که افراد در معرض مسیر سوگ شدید را می‌توان از همان ابتدا شناسایی کرد: «پزشک عمومی می‌تواند به علائم پیشین افسردگی یا اختلالات شدید روانی توجه کرده و با پیگیری‌های اختصاصی یا ارجاع به روان شناس، مسیر درمان را آغاز کند.»

آقای نیلسن افزود: «حتی یک جلسه مشاوره بعد از داغدیدگی با تمرکز بر سلامت روان می‌تواند تأثیرگذار باشد.»