کلانشهر: دانشمندان موفق به کشف یک گونه از کرم‌ها شدند که در دریچه‌های گرمابی و سمی‌ترین نقاط اقیانوس زندگی می‌کند و با تبدیل کردن سموم به کریستال‌های معدنی طلایی رنگ، آنها را خنثی می‌کنند، همچنین مواد شیمیایی کشنده را به سپری درخشان تبدیل می‌کنند.
 این کرم آب‌های عمیق که در اطراف دریچه‌های گرمابی زندگی می‌کند، یک ترفند بقای شگفت انگیز را تکامل داده است. این کرم، دو ماده کشنده، یعنی آرسنیک و سولفید را درون سلول هایش با هم ترکیب می‌کند تا یک ماده معدنی بسیار کم ضررتر بسازد.

این کشف توسط «چائولون لی»(Chaolun Li) از «آکادمی اقیانوس شناسی علوم چین»(CAS) و همکارانش تشریح شده است.

این گونه کرم که با نام «Paralvinella hessleri» شناخته می‌شود، تنها حیوانی است که می‌تواند در گرم‌ترین مناطق دریچه‌های آب‌های عمیق در غرب اقیانوس آرام زندگی کند. این دریچه‌ها، آب بسیار داغ و غنی از مواد معدنی حاوی غلظت‌های بالای سولفید و آرسنیک را به بیرون می‌ریزند. آرسنیک با گذشت زمان در بافت‌های کرم تجمع می‌یابد، در برخی موارد بیش از یک درصد از وزن کل بدنش را تشکیل می‌دهد. این امر به معنی آن است که این کرم می‌تواند طلا بسازد.

این تیم برای کشف چگونگی بقای این گونه از کرم‌ها در چنین محیط خصمانه‌ای، از میکروسکوپ پیشرفته به همراه بررسی دی ان‌ای، پروتئین و مواد شیمیایی استفاده کردند. کار آنها یک فرآیند سم زدایی کاملاً جدید را آشکار کرد. این کرم، ذرات آرسنیک را در سلول‌های پوستی خود به دام می‌اندازد، جایی که با سولفید موجود در مایعات دریچه واکنش می‌دهند و خوشه هایی از یک ماده معدنی زرد روشن موسوم به «زرنیخ»(orpiment) را تشکیل می‌دهند. این ماده همان ماده معدنی طلایی رنگ سمی است که توسط این کرم تولید می‌شود.

این فرآیند غیرمعمول، رویکرد جدیدی را معرفی می‌کند که دانشمندان آن را مقابله با سم از طریق سم توصیف می‌کنند. این موضوع به کرم این امکان را می‌دهد که در محیطی زندگی کند که می‌تواند به طور کشنده‌ای سمی باشد. مطالعات دیگر نشان می‌دهد که برخی از گونه‌های دیگر این کرم و حلزون‌های خاصی در غرب اقیانوس آرام نیز مقادیر زیادی آرسنیک را جمع آوری می‌کنند و ممکن است به یک سازگاری مشابه متکی باشند.

دکتر «هائو وانگ»(Hao Wang) یکی دیگر از نویسندگان این مطالعه، افزود: این اولین سفر اکتشافی من به آب‌های عمیق بود و از آنچه دیدم، شوکه شدم. این کرم‌های زردرنگ درخشان، بر خلاف هر چیزی بود که تا به حال دیده بودم. باور کردن اینکه هر حیوانی بتواند در چنین محیط افراطی و سمی زنده بماند، چه رسد به اینکه رشد کند، دشوار بود.

دکتر «وانگ» می‌گوید: آنچه این کشف را جذاب‌تر می‌کند این است که ماده «زرنیخ»، زمانی توسط نقاشان قرون وسطا و رنسانس بسیار ارزشمند بود. این یک نزدیکی کنجکاوانه از زیست شناسی و تاریخ هنر است که در اعماق اقیانوس در حال آشکار شدن است.

نویسندگان این مطالعه خاطرنشان کردند: ما مدت‌ها از ماهیت ریزدانه‌های درون سلولی زردرنگ پر جنب و جوش با شکلی تقریباً کروی، گیج شده بودیم. ما با ترکیب چند ابزار توانستیم آنها را به عنوان کانی‌های «زرنیخ» شناسایی کنیم و امیدواریم که این رویکرد مقابله با سم از طریق سم، دانشمندان را تشویق کند تا نحوه تعامل بی‌مهرگان دریایی با عناصر سمی در محیط خود و احتمالاً مهار آنها را دوباره بررسی کنند.