کلانشهر: «سید هادی حمیدی» هنرمند پیشکسوت موسیقی تالشی که اثر «آوای مهر» او به عنوان سوزناک‌ترین ملودی در یونسکو به ثبت رسیده است، از بی‌توجهی به هنرمندان و همچنین استفاده بدون اجازه از آثارش در برخی تولیدات رسانه‌ای انتقاد کرد.

 سید هادی حمیدی سال ۱۳۳۲ در شاندرمن از توابع شهرستان ماسال به دنیا آمد، شاید نخستین بار که گوشش با آوازهای تالشی آشنا شد با لالایی‌ها و زمزمه‌های مادرش بود.

او از دهه ۵۰ به طور جدی وارد عرصه موسیقی شد و پنج آلبوم به نام‌های «ونگاونگ، سیا ریحون، آوای مهر، هفت آهنگ و غم نامه» تولید کرد.

آلبوم «هفت آهنگ» که یادگار دوران جوانی این هنرمند است شامل برخی از سروده‌های مادر بود و انتشار آن موجب محبوبیت او شد.

آلبوم «ونگاونگ» که شاهکاری در موسیقی تالش بود و استاد «فریدون شهبازیان» در تنظیم این اثر وی را همراهی کرد، در سال ۱۳۷۲ منتشر شد، در این اثر، حمیدی توانست ملودی‌های اصیل و تالش را جمع آوری و ارائه دهد.

در منزل استاد سید هادی حمیدی اسطوره آواز تالش
خبرنگاران ایرنا سری به وی زدند و او با مهربانی پذیرای آنان شد که در ادامه این گفت وگو را می‌خوانید.

وی در مورد کارهایش می‌گوید: از جامع‌ترین آثارم می‌توان «آوای مهر» را ذکر کرد که جذابیت و صلابت موسیقی کلامی و دستون و ترانه تالشی را نشان می‌دهد و این اثر با آواز این حقیر و همکاری استاد ارجمند «حسین علیزاده» تهیه شد.

حمیدی در ادامه می‌افزاید: آوای مهر برگرفته از آواهای محلی تحت عنوان زجه، به عنوان سوزناک‌ترین ملودی در سازمان یونسکو ثبت شده است.

این استاد پیشکسوت موسیقی تالشی با بیان اینکه زبان تالشی دارای گنجینه‌ای عظیم از هنرهای مختلف است، بیان می‌کند: موسیقی تالشی به عنوان یک ذخیره هنری ارزشمند است و مسئولان باید هنرمندان ملی و فولکور را حمایت کنند.

حمیدی با بیان اینکه آواز و موسیقی تالشی، یکی از جلوه‌های هنر اصیل ایرانی است، می‌افزاید: موسیقی تالشی اصالت هنر مردم این دیار است و باید این اصالت پاس داشته شود.

وی با انتقاد از بی‌توجهی به قشر هنرمند و کسانی که برای احیای فرهنگ منطقه تلاش کرده‌اند، می‌گوید: آواز تالشی ادبیات گذشتگان این منطقه را به نسل امروز و آینده انتقال می‌دهد و این هنر باید در سطح جامعه ما گسترش پیدا کند ولی متاسفانه شاهد بی‌مهری و کم توجهی به هنرمندان و پیشکسوتان این عرصه هستیم.

این پیشکسوت یادآور می‌شود: اشعار و موسیقی تالشی فرهنگ کهن مردم این دیار است و این اشعار بدون شک با آواز ماندگار می‌شود.

حمیدی با انتقاد از دخل و تصرف آثار متعلق به خود از سوی بعضی رسانه‌ها، فعالان عرصه‌های هنری و شبکه‌های مجازی می‌گوید: استفاده از صدا و ترانه‌های من در سریال کلبه‌ای در مه، بدون اجازه و هماهنگی بوده و موجب ناراحتی من شده است.

استفاده بدون اجازه و رایگان از موسیقی استاد حمیدی در حالی است که او و همسرش که معلم بازنشسته هستند با سختی این روزها زندگی را می‌گذرانند.

در پایان این گفت وگو، استاد حمیدی چهره‌ای که با آوای مهرش بر تارک میراث موسیقایی ایران و جهان در یونسکو درخشید، تصویری از هنرمندی اصیل ترسیم می‌کند که در میانه بی‌مهری‌ها و کم لطفی‌ها همچنان پاسدار فرهنگ و نوای سرزمین اجدادی خویش است.

او که زندگی را در سادگی و قناعت می‌گذراند نه در جست وجوی نام و نان که در آرزوی حفظ و اشاعه اصالتی است که در هر نغمه تالشی موج می‌زند.

تالش و ایران قطعا با وجود چنین گنجینه‌های زنده‌ای ثروتمند است اما این ثروت تنها با حمایت و پاسداشت واقعی به میراثی جاودان بدل خواهد شد.

این روایت استاد حمیدی تنها شرح رنج یک هنرمند نیست بلکه آیینه‌ای است تمام نما از وضعیت بسیاری از میراث داران فرهنگ بومی ایران، هنرمندانی که آثارشان بی‌اجازه و بی‌صدا به یغما می‌رود در حالی که خودشان در گمنامی و سختی بار انتقال فرهنگ نسل‌ها را بر دوش می‌کشند.

داستان استاد حمیدی و «آوای مهر» ثبت شده در حافظه جهانی پرسشی اساسی را برای همه ما به ارمغان می‌آورد که آیا شایسته است خالق ملودی هایی که جهان آنها را به عنوان نماد اندوه و زیبایی می‌شناسد را در غم بی‌توجهی و تعدی به حریم هنریش تنها بگذاریم؟ پاسخ به این پرسش در گرو احترام به خالق اثر، حمایت از هنرمند پیشکسوت و حفظ اصالت موسیقی‌های بومی است چرا که این اقدامات نه تنها ادای دین به گذشته که سرمایه گذاری برای هویت مستقل فرهنگی آینده ایران است.