اختصاصی کلانشهر: الهه فلاح-با کاهش دمای هوا و ورود به روزهای میانی زمستان، چهره رودخانه زرجوب رشت تغییر کرده است. بارش‌های اخیر باران و برف جان تازه‌ای به این رود داده و آن را برخلاف روزهای کم آب و راکد تابستان، دوباره جاری و پرتحرک کرده است.

بر فراز این جریان خاکستری رنگ اما زنده، «کاکایی »ها، پرندگان مهاجر و سپیدبال شمال به پرواز درآمده‌اند و با چرخش‌های هماهنگ خود، نگاه رهگذران را به آسمان و آب می‌دوزند. حضور آن‌ها، هرچند موقت، به زرجوب جلوه‌ای شاعرانه بخشیده و رهگذران را به مکثی کوتاه در میان شلوغی شهر واداشته است.

مردم با دیدن رودخانه‌ای که هنوز آلوده است اما نفس می‌کشد و پرندگانی که آن را برای زمستان گذرانی برگزیده‌اند، حسی دوگانه را تجربه می‌کنند: لذت از زیبایی طبیعت و اندوه از زخمی که سال هاست بر پیکر زرجوب و گوهررود باقی مانده است.

سال‌ها آلودگیِ این دو رودخانه مشهور رشت، خاطره روزهای زلال و پرآب آن‌ها را به رؤیایی دور تبدیل کرده است. شهروندان همچنان چشم انتظار احیای زرجوب و گوهررود هستند؛ رودخانه هایی که اگر جان دوباره بگیرند، می‌توانند نه تنها میزبان پرندگان مهاجر، بلکه مأمن آرامش مردم شهر باشند.

تا آن روز، کاکایی‌ها می‌آیند و می‌روند؛ سفیران سپیدرنگ طبیعت که هر زمستان، برای مدتی کوتاه، زرجوب را از فراموشی و سکون نجات می‌دهند.

کاکایی یا مرغ دریایی از پرندگان مهاجر و بومی مناطق ساحلی و تالابی است که در فصل سرد سال از نواحی شمالی‌تر به مناطق معتدل‌تر، از جمله سواحل جنوبی دریای کاسپین و شهرهایی مانند رشت و انزلی، مهاجرت می‌کند.

این پرندگان دارای پرهای سفید و خاکستری، بال‌های بلند و نوک زرد یا نارنجی هستند. آنها به صورت چرخشی و گروهی پرواز می‌کنند و از ماهی‌های کوچک، حشرات و پسماندهای آلی تعذیه می‌کنند.

حضور کاکایی‌ها در زرجوب رشت نشان می‌دهد که با وجود آلودگی، رودخانه هنوز برای گونه هایی از حیات وحش قابل استفاده است؛ موضوعی که هم اهمیت حفاظت محیط زیست را یادآوری می‌کند و هم ظرفیت طبیعی این رودخانه برای احیا را نشان می‌دهد.