کلانشهر: محققان گزارش دادند که در حدود ۶۶ درصد از بیماران مبتلا به سرطان ریه میکروپلاستیک‌های قابل تشخیصی در نمونه‌های مایع گرفته شده از ریه هایشان پیدا شد، در مقایسه با ۴۶ درصد افراد بدون سرطان ریه.

به گفته محققان، بیماران مبتلا به سرطان ریه نیز دو برابر بیشتر احتمال دارد که بارهای سنگین تری از میکروپلاستیک در ریه‌های خود داشته باشند.

دکتر «لیاس دیماس»، پزشک متخصص تنفس از دانشکده پزشکی کالج دانشگاه دوبلین، گفت: «نتایج ما نشان می‌دهد که میکروپلاستیک‌های استنشاقی را می‌توان در ریه‌های انسان بیشتر از آنچه بسیاری تصور می‌کنند پیدا کرد».

دیماس در یک نشریه خبری گفت: «این یافته نشان می‌دهد که کاهش آلودگی پلاستیک محیطی ممکن است مزایایی داشته باشد که فراتر از اکوسیستم‌ها و سلامت انسان است.»

محققان در یادداشت‌های پس زمینه گفتند میکروپلاستیک‌ها را می‌توان استنشاق کرد و عمیقاً به ریه‌ها نفوذ می‌کنند.

دیماس گفت: «میکروپلاستیک‌ها به بخشی اجتناب ناپذیر از محیط زیست ما تبدیل شده‌اند، اما ما هنوز در مورد آنچه که پس از ورود به بدن انسان اتفاق می‌افتد، اطلاعات کمی داریم. ما هنوز نمی‌دانیم سطح پس زمینه میکروپلاستیک‌ها در ریه‌ها چقدر است، چقدر از فردی به فرد دیگر متفاوت است، یا اینکه آیا در ایجاد بیماری نقش دارند یا خیر.»

وی در ادامه افزود: «اگر ما هر روز این ذرات را تنفس می‌کنیم، باید بفهمیم که آنها به کجا ختم می‌شوند و آیا می‌توانند با بیماری مرتبط باشند.»

برای مطالعه جدید، محققان ۱۰۰ بیمار را که تحت برونکوسکوپی برای بررسی علائم ریه در بیمارستان دانشگاه لاریسا در یونان بودند، انتخاب کردند. این روش شامل یک لوله انعطاف پذیر نازک است که وارد ریه‌ها می‌شود و به پزشکان اجازه می‌دهد تا داخل ریه‌ها را بررسی کرده و نمونه برداری کنند.

به عنوان بخشی از این فرآیند، بیماران همچنین تحت شستشوی ریه قرار گرفتند که در آن از محلول نمکی برای شستشوی بخشی از ریه آنها استفاده می‌شود.

از ۱۰۰ بیمار، ۵۰ نفر بعداً به سرطان ریه مبتلا شدند.

به گفته محققان، تجزیه و تحلیل نشان داد که ۷۰ درصد بیماران به طور کلی دارای میکروپلاستیک‌های قابل تشخیص در مایع شستشوی ریه یا نمونه‌های بافت ریه بودند.

تعداد بیشتری از بیماران مبتلا به سرطان ریه دارای میکروپلاستیک‌های قابل تشخیص در نمونه‌های شستشوی ریه خود بودند و بار میکروپلاستیک کلی بالاتری نسبت به افراد بدون سرطان داشتند.

محققان دریافتند افرادی که بارهای میکروپلاستیک سنگین تری دارند دو برابر بیشتر در معرض تومورهای ریه هستند.

این مطالعه نشان می‌دهد ما میکروپلاستیک‌ها را از طریق هوا تنفس می‌کنیم و آنها در ریه‌های ما قرار می‌گیرند. به گفته محققان، برای درک کامل نقش بالقوه آنها در بیماری‌های ریوی، از جمله سرطان، به تحقیقات بیشتری نیاز است.

رایج‌ترین انواع پلاستیکی که در ریه‌ها یافت می‌شود، پلی پروپیلن و پلی اتیلن بودند که به طور گسترده در محصولات روزمره مانند بسته بندی، منسوجات، مواد خانگی و کالاهای مصرفی استفاده می‌شود.

دیماس گفت: «این نوع مطالعه به ما نمی‌گوید که چرا میکروپلاستیک‌های بیشتری در نمونه‌های بیماران سرطان ریه پیدا کردیم. میکروپلاستیک‌ها می‌توانند در التهاب یا سایر فرآیندهای بیولوژیکی که ممکن است منجر به بیماری هایی مانند سرطان شود، نقش داشته باشند.»

وی خاطرنشان کرد: «آنچه نشان می‌دهد این است که میکروپلاستیک‌ها اغلب و در تعداد بیشتری در بیماران مبتلا به سرطان ریه یافت می‌شوند، که سؤالات مهمی را برای تحقیقات آینده ایجاد می‌کند. ما قبلاً آزمایش‌های آزمایشگاهی بیشتری را برای درک بهتر انواع پلاستیک‌های درگیر و نحوه تعامل آنها با سلول‌های ریه آغاز کرده‌ایم.»

تیم تحقیق همچنین در حال تجزیه و تحلیل نمونه هایی از بیماران مبتلا به بیماری‌های ریوی است تا درک بهتری داشته باشد که چگونه میکروپلاستیک‌ها ممکن است در ایجاد اسکار ریه و پیشرفت بیماری نقش داشته باشند.