۱۴۰۱/۰۴/۰۶ - ۱۳:۰۰
محمود فتوحی در بحث ویژگیهای داستانپردازی زنانه در عین حال که معتقد است کتابهای زنان در ایرانِ سالهای اخیر بسیار پرفروشتر از آثار مردان بوده است؛ یادآوری میکند که «رواج روزافزون اندیشههای فمینیستی و کثرت زنان رمانخوان، نسبت به مردان در ایران از عوامل اصلی فروش زیاد رمانهای زنان است و سبک سادهنویسی نمیتواند عامل تعیینکنندهای باشد.»
در حال حاضر آنچه ادبیات زنانۀ فارسی را از ادبیات مردانه جدا میکند درونمایه و محتواست و نه زبان، تکنیک و فرم؛ مثلا منیرو روانیپور که به سبک رئالیسم جادویی مینویسد و در آثارش فضای جنوب (بوشهر)، آیینهای قومی و فرهنگ عامه و عناصر زبان محلی (مثلها و تکیهکلامها و لحن جنوبی) را با مهارت به تصویر میکشد، در این سبک تفاوتی با نویسندگان مرد جنوبی ندارد؛ او را تنها به اعتبار جایگاه ویژۀ مسائل زنانه در داستانهایش، زنانهنویس میدانند.»
او در ادامه به ویژگی سادهنویسی از ویژگیهای داستانپردازی زنانه چنین میپردازد: «سبک نویسندگی زنان عموما ساده و عاری از تصنع است؛ زیرا چه گفتن در اولویت است تا چگونه گفتن. سبکهای مصنوع و ترکیبی با جملههای بلند و واژهگزینی دشوار که در تاریخنویسی، نگارش منشیانه و وقایعنگاری دربارهای ایران رواج داشته پیوند مستقیمی با قدرت و ارادۀ اقتدارگرای مردان داشته است. اگر نگارش اقتدارگرا را متمایل به صناعتورزی، پیچیدگی و کلاننگری بدانیم، نوشتار ساده و بیپیرایۀ زنانه در تقابل با آن قرار میگیرد که در پیوند مستقیم با امور جزئی زندگی عادی است.
کتابهای زنان در ایرانِ سالهای اخیر بسیار پرفروشتر از آثار مردان بوده است. برخی از منتقدان علت این امر را سادهنویسی و سبک محسوس و لذتبخش زنان میدانند. زنان از شیوههایی بهره میگیرند که خواننده را مستقیما مخاطب قرار میدهد. البته نباید از یاد برد که رواج روزافزون اندیشههای فمینیستی و کثرت زنان رمانخوان، نسبت به مردان در ایران از عوامل اصلی فروش زیاد رمانهای زنان است و سبک سادهنویسی نمیتواند عامل تعیینکنندهای باشد.»
نظر شما: