محمد طالقانی کشتی گیر پیشکسوت با تماشای مستند «برزخیها» خاطرات خود از زنده یاد محمدعلی فردین بازیگر فیلم «برزخیهای» ایرج قادری را مرور کرد.

وی افزود: به دلیل همراهی با زندهیاد فردین میدانم که چقدر او را مورد کم لطفی قرار دادند، او با من بسیار مانوس بود. هنرمندی خیرخواه بود و در کارهای خیری مثل جمع کردن جهیزیه شرکت میکرد اما خودش مورد غفلت فرار گرفت. باید از او و همه کسانی که مظلوم ماندهاند، یاد کنیم.
طالقانی با اشاره به خاطره خود از محمدعلی فردین عنوان کرد: من او را به چند دلیل بسیار دوست داشتم. در آخرین روزهای زندگیاش در شمال با ناصر ادیب به محضر او رفتم و داشت نذری به نیت حضرت ابوالفضل(ع) را هم میزد شاید و هیچکس نفهمید او چقدر معتقد بود. خاطره دیگری اما برایم زنده و تازه تر است. خوشحالم که دستکم در اواخر عمرش با او همراه شدم و به چند جا رفتم. هیچ وقت فراموشم نمیشود. وقتی جام جهانی کشتی در ایران برگزار شد، از او دعوت کردم تا به ورزشگاه امجدیه بیاید وچند فن و تکنیکهایش را برای نسلهای بعدی ماندگار کند. همینطور به او گفتم مردم میخواهند تو را ببینند و آمد و فینال مسابقات را دید. درست در زمانی که سالن مملو از جمعیت بود. من کاغذی را به پرویز سیروس پور از مدیران وقت کشتی دادم و نوشتم که فردین در بین جمعیت است و گفتم آن را باز نکند و بعدتر که کافذ را باز کرد و دید، باورش نمیشد فردین به آنجا آمده است. بسیاری از مردم اصلا نمیدانستند فردین کشتی گیر و برنده مدال نقره مسابقات جهانی توکیو و یک ورزشکار بااخلاق و واقعی است.
وی ادامه داد: باید بدانیم چه اجحافی در حق فردین و امثال او کردهایم و من در سالن وقتی مردم از او آنقدر استقبال کردند برای دومین بار بود اشکهای فردین را دیدم که در جو بسیار صمیمانهای قرار گرفته بود و همان روز به من گفت بسیار خوشحال است که مردم آنقدر دوستش دارند و من در پایان کار به سختی توانستم او را از سالن به دلیل ازدحام و استقبال از او خارج کنم. در نظر مردم فردین انسانی وطن دوست بود و کارهای زیادی کرد که من تا امروز نگفته بودم و مستند «برزخیها» بهانهای خوب برای یاد کردن از این خاطرات و گفتن ناگفتهها شد.
طالقانی تصریح کرد: مستند «برزخیها» بسیار شجاعت و انرژی خوبی دارد. به نظرم این فیلم میتواند واقعیتهای جامعه و مظلومیتهای اهالی فرهنگ و هنر را منتقل کند و ساخت آن جسارت می خواست. امیدوارم پخش و اکران آن باعث دیده شدن کسانی شود که مردم روزی دوست داشتند با آنها زندگی کنند و در سینما آنها را ببینند اما ما از آنها این خواسته را دریغ کردیم.