شهری که برای هزاران تَنِ به دنیا آمده یا زیسته در آن با شعفی درونی و آمیخته به یک غرور مثبت همراه است.

بسیاری از شهروندان رشت و مردم استان گیلان و حتی ایران «رشت» را علی رغم تمام کمبودهایش در حوزه توسعه شهری به گونه‌ای متفاوت دوست دارند.

این دوست داشتن بواسطه روح جاری در شهر، فرهنگ حاکم بر کنش و منش مردمانش و تاریخ پرفراز و نشیبش است. شاید به دلیل همین حس مثبت باشد که رشت حالا به یکی از پرتراکم ترین شهرهای ایران تبدیل شده است.

بعد از سال هزارو سیصدو نود و چهار و انتخاب دوازده دی ماه به عنوان روز رشت، از سوی شهرداری و شورای شهر برنامه‌هایی با محوریت رشت در نظر گرفته «می‌شد». از آن جهت از فعل گذشته استفاده شد که سال 99 و 1400 به دلیل شیوع ویروس کرونا خبر چندانی از برنامه‌هایی با محوریت شهروندان نبود و امسال هم به دلیل شرایط ویژه سیاسی و اجتماعی ایران و ایام فاطمیه خبری از برگزاری مراسم‌های ویژه نیست. سرپرست شهرداری رشت به انتشار پیامی بسنده کرده(اینجا بخوانید) و بعضی از اعضای شورای شهر رشت هم با انتشار یک استوری در اینستاگرام فیلتر شده این مناسبت را گرامی داشتند.

البته که شهروندان رشت انتظار چندانی هم از شهرداری و شورای شهر ندارند. نهادهایی که با تصمیمات پراشتباهشان طی سال‌های گذشته به جای توسعه‌ی رشت، این شهر را در خَمِ یک کوچه‌ی بن بست نگه داشته‌اند.