در حال حاضر قیمت برخی اقلام خوراکی با هیچ منطق ریاضی و درآمد اکثریت مردم همخوانی ندارد.
قیمت لجام گسیخته‌ی برنج، لبنیات،گوشت و مرغ و دهها کالای ضروری دیگر برای گذران یک زندگی حداقلی بارها صدای اکثریت مردم را درآورده است.
در این بین تعداد زیادی از مردم با اهم و مهم کردن‌ درآمد و هزینه‌هایی مانند اجاره خانه و نان و گوشت و تحصیل فرزندان، اقلامی مانند میوه را از سبد خوراک روزانه‌شان خارج کرده‌اند.
فقط به همین عکس و رقم توجه کنید: 5 عدد سیب زرد با وزن 600 گرم در یک میوه فروشی معمولی 49هزار تومان وجه رایج مملکت برای خریدار آب خورده است. یعنی هر عدد سیب حدود 10هزار تومان.

سوال اینجاست چه تناسبی بین حداقل حقوق با این قبیل قیمت‌ها وجود دارد؟
چگونه می‌توان بین هر عدد سیب 10هزارتومانی با شعار فرزندآوری و جوانی جمعیت پُل زد؟
قطعا مسئولان نمی‌توانند این قبیل پرسش‌ها را سیاهنمایی بدانند. چون ما درباره قیمت بالای میوه‌‌های اصطلاحا لاکچری مانند رزبری‌، آووکادو، فیسالیس،بلوبری و یا حتی میوه‌های نوبرانه فصلی انتقاد نکرده‌ایم. درباره قیمت باورنکردنی 5 عدد سیب صحبت می‌کنیم که همیشه از معمولی‌ترین میوه‌های در دسترس برای اکثریت مردم فارغ از طبقه و جایگاه اقتصادی در تمام شهرها بوده.
عجیب است که فکر کنیم مسئولان شهری و اقتصادی از وضعیت حاکم بر معیشت مردم بی اطلاع هستند. نکته عجیب‌تر این است که چرا به جز شعارهای تکراری نمی‌توانند جایی ترمز گرانی‌ها را بکشند. شاید توان اقتصادی مدیران دولتی که با شعار حمایت از طبقه کم درآمد ایران بر سر کار آمده بیش از این نیست.