اختصاصی کلانشهر: محمدسجاد سیاهکارزاده امروز با حکمی از سوی وزیر اموراقتصادی و دارایی به عنوان مدیرعامل سازمان منطقه آزاد انزلی منصوب شد. هدف از این نوشته، انتقاد تکراری پیرامون انتصابات دولت رئیسی یعنی استفاده از فارغ‌التحصیلان دانشگاه امام صادق و حتی چند و چون درباره‌ی کاربلد نبودن مدیر منصوب شده نیست.

موضوع بی ثباتی وحشتناک مدیریتی در یکی از مهم‌ترین مراکز اقتصادی گیلان طی سال‌های اخیر است.

به آمار رفت و آمدها طی 4 سال گذشته در منطقه‌ای که باید خانه امن سرمایه گذاران باشد توجه کنید:

سیاهکارزاده جانشین اکبر نیازی سرپرست سازمان منطقه آزاد انزلی شده که از اردیبهشت ماه 1402 در این سمت حضور داشت.

نیازی بعد از برکناری عیسی فرهادی در این سمت حضور داشت. او مرداد 1401 کارش را با تبلیغات فراوان دولتی‌ها آغاز کرد و گفتند یکی از بهترین گزینه‌های ممکن را برای توسعه روند منطقه آزاد به گیلان فرستاده‌اند.

تا پیش از انتصاب عیسی فرهادی به سمت مدیرعامل سازمان منطقه آزاد انزلی، علی‌اوسط اکبری‌مقدم سکان‌دار این سازمان بود.

او اردیبهشت 1400 و زمان فعالیت دولت حسن روحانی مدیریت این منطقه را برعهده داشت.

اکبری‌مقدم هم جانشینِ محمد ولی روزبهان  شده بود که حدود یک سال در منطقه آزاد انزلی دوام آورد.

البته تا پیش از این انتصاب چند ماهی سید مهدی نقوی سرپرست سازمان منطقه آزاد انزلی را برعهده گرفت.

روزبهان جانشین رضا مسرور شده بود که از سال 92 تا 98 به مدت 6 سال در این سمت حضور داشت. مسرور تنها مدیر باثبات این مجموعه طی بیش از یک دهه گذشته با کارنامه‌ای به نسبت قابل دفاع است.

در دوسال آخر دولت احمدی نژاد هم منطقه آزاد سعید حاج رحیمی و علیرضا بهمنی را به عنوان مدیر بر صندلی دید و البته 2 سرپرست طی همین زمان. 6سال دیگر دولت احمدی‌نژاد هم اوضاع مدیریتی منطقه آزاد انزلی کم و بیش به همین صورت بود.

قابل درک است که مخاطب از این حجمِ تغییر و تحول در یک سازمان اقتصادی بزرگ سرگیجه بگیرد و از خود سوال کند واقعا هدف از این عزل و نصب‌ها چیست؟

چرا از27 سال قبل که دولت دستور ایجاد منطقه وی‍ژه اقتصادی بندرانزلی را صادر کرد تا سال 1384 که با منطقه آزاد تجاری-صنعتی انزلی موافقت شد 8 مدیرعامل و تقریبا به همین تعداد سرپرست برای این سازمان معرفی شده است؟ تصور نکنید که سرپرست در این ارگان‌ها فردی فاقد قدرت است. به جز بازه زمانی 3تا 6ماهه‌ای که مجموعه با حضور سرپرست معطلِ انتخاب مدیرعامل است و در واقع هیچ تصمیم بزرگ اقتصادی امکان اتخاذ ندارد اما تصمیمات بزرگ داخلی در غیاب مدیرعامل و بواسطه‌ی نبود نظارت‌ صورت می‌گیرد. جابجایی برخی افراد،  یارکشی‌ها و موارد دیگر در همین ایام، فراوان شکل می گیرد. چند برابر این مدیران هم اعضای هیات مدیره در منطقه آزاد رفت و آمد کرده‌اند و افراد زیادی هم به واسطه تلاش برای حضور در این مجموعه از هیچگونه بی اخلاقی در قبال رقبا و حتی همکارانشان فروگذار نکرده‌اند.

ساده لوحانه است اگر تصور شود که این دعواها با هدف آنچه «خدمت» می‌خوانند، باشد. نگاهی به رزومه و سوابق بعضی از اعضای هیات مدیره و مدیران 2 دهه گذشته منطقه آزاد انزلی نشان می‌دهد که دعوا بر سر هر چیزی جز حُبِ شهر، استان و وطن است. وقتی فردی که در عمرش از کنار یک بنگاه اقتصادی کوچک رد نشده و یا اگر رد شده هیچ دستاورد مثبتی نداشته اما با کمال وقاحت با مقامات مختلف برای حضور در بخش‌های میانی و مدیریتی این سازمان لابی می‌کند می توان بدون عذاب وجدان به نیت خیرش «شکِ قوی» داشت.

البته فراموش نکنیم که تمام این افراد هم هنگام معارفه و حضوربه عنوان مدیر و عضو هیات مدیره، منطقه آزاد انزلی را بی نظیرترین منطقه اقتصادی در نوع خود می‌دانند. این جملاتِ جاری شده بر زبان مدیران دو دهه گذشته منطقه آزاد انزلی برای شمار زیادی از گیلانی‌ها آشناست: از جمله مزایای منطقه آزاد انزلی این موارد است: قرار گرفتن در مسیر کریدور بین‌المللی شمال - جنوب، دارابودن موقعیت ویژه در زمینه ارتباط با کشورهای حاشیه دریای کاسپین، همجواری با بنادر آستراخان و لاگان در روسیه، راسنودسک در ترکمنستان، اکتائو در قزاقستان و باکو در آذربایجان، دسترسی از طریق راه های مناسب، به بازارهای مصرف کشورهای CIS، نزدیکی به فرودگاه بین المللی رشت، مزایای قانونی همچون امکان ثبت، مالکیت و مشارکت سرمایه گذاران خارجی تا میزان 100 درصد در منطقه، امکان فعالیت بانک‌ها و موسسات مالی – بیمه‌ای در این منطقه، معافیت مالیاتی 20 ساله بر درآمد و دارایی از تاریخ بهره برداری هرگونه فعالیت اقتصادی است.

حالا از گویندگان همین جملات  که طی سال‌های اخیر در این محله‌ی بروبیا نقش‌آفرین بوده‌اند سوال شود که حضورشان در این منطقه برای ایران چه مقدار ارزآوری داشته است؟ میزان ترانزیت واقعی از این منطقه چه مقدار بوده؟ کدام بخش عملکرد شما باعث افزایش ثروت برای انزلی، استان گیلان و ایران شده است؟

با این روند و بی ثباتی محض در منطقه آزاد انزلی نمی‌توان حضور محمد سجاد سیاهکارزاده را هم چندان جدی گرفت. چون هیچ سرمایه گذار داخلی و خارجی حاضر نیست در منطقه‌ای که صندلی مدیرانش از موج‌های دریای کاسپین پرنوسان‌تر است چوب حراج به ثروتش بزند. این همه در صورتی است که فقط دغدغه، عزل و نصب‌های پی درپی مدیریتی باشد. چون مدیرانی در این مجموعه حضور داشته‌اند که با الفبای اقتصاد، تجارت و مناطق آزاد بیگانه‌اند. موضوعی که باعث می‌شود انتظار رونق اقتصادی و بهبود فضای کسب و کار در این فضا سرابی بیش نباشد.