اختصاصی کلانشهر:نسترن بشر دوست*- بودن و ماندن در شغل و جایگاهی که نه درآمدی دارد و نه اهمیتی از نظر مسئولین، نه برای هنرمند جایگاه خاصی در زندگی‌اش ایجاد می‌کند نه دردسرش کمتر از مشاغل دیگر است و نه امنیتی دارد، آسان نیست.  تنها یک هنرمند می داند  تئاتر و وجود هنر در جامعه تا چه اندازه اهمیت دارد و از همین روی ناچار به ادامه دادن است‌. ادامه دادنی که در طی این سال‌های اخیر چنان سخت و غیرممکن شده است که هر کدام مان را به گوشه ای از انزوا سوق داده است.

مگر چند سال از آن روزهایی گذشته است که ما با سختی و به جان و دل، متن می نوشتیم؟ در گرما و سرما تمرین می کردیم و کارگاه های تئاتر و نمایش خیابانی تشکیل می دادیم. به دیگران می آموختیم و از بزرگان درس می گرفتیم؟

مگر چند سال گذشته است از آن روزهایی که می دانستیم که همچنان قرار نیست درآمدی از این راه کسب کنیم اما ادامه می دادیم؟

چقدر برای گرفتن یک مجوز ساده‌ی اجرای خیابانی دوندگی می کردیم. از اداره فرهنگ و ارشاد به فرمانداری، از فرمانداری به شهرداری از شهرداری به نیروی انتظامی و این حلقه ادامه داشت؛ چرا که هیچ ارگانی به صورت مستقیم و مستقل حاضر به پذیرش مسئولیت اجرای خیابانی ای که متن‌اش مجوز اداره فرهنگ و ارشاد را داشت و پیش از اجرا بازبینی شده بود، نمی شد‌. هر بار این روال خسته کننده ادامه داشت و ما با توجه به اهمیت اصالت هنر بی نظیر تئاتر، پابرجا می ماندیم‌.

ما در گرما و سرما، در شلوغی و اضطراب، در بی امکاناتی مطلق اجرا می رفتیم و اکثر اوقات شرمنده ی همکاران بازیگر و دست اندر کاران نمایش مان می شدیم چرا که بعد از اجرا وارد چرخه ی وصول چکی با مبلغ ناچیز بودیم و باید در نوبت می ماندیم.

ما با بهترین هنرمندان خوب موسیقی و هنرهای تجسمی رشت در نمایش های تلفیقی همکاری می کردیم و در نهایت شرمنده شان می شدیم و آنها نیز به این نتیجه می رسیدند تا چه اندازه هنر نمایش نزد مسئولین کم اهمیت است و نادیده گرفته می شود.

با این همه ادامه می دادیم. به جوانانی که تازه وارد عرصه ی تئاتر می شدند و شور و عشق داشتند می آموختیم و از بزرگان درس می گرفتیم و تلاش می کردیم چراغ این هنر اصیل و دیرینه را روشن نگاه داریم.
سخت است خیلی سخت است که تمامی آن سالها را به خاطر بیاوری و بعد به خودت نگاه کنی، به همکارانت، و ببینی هر کدام چطور در انزوای نادیده گرفته شدن رنج می بریم و تاب می آوریم روزگاری را که هرگز گمان نمی بردیم نتیجه ی صبر و تلاش چنین باشد؟!

سال نود و چهار با همکاری سازمان پسماند شهرداری در راستای حفظ محیط زیست برای آموزش تفکیک زباله، در نقش یک خبرنگار در چند نقطه از شهر رشت اجرای خیابانی داشتم.

خوب به خاطر دارم که آن اجراها چنان تاثیرگذار بود که تا چند وقت اهالی آن نقاط شهر که باور کرده بودند بنده یک خبرنگارم، با دیدن من به سمتم می آمدند احوالپرسی می کردند و می گفتند زباله هاشان را تفکیک می کنند.

از شما می پرسم کدام روش در آموزش تا این اندازه تاثیر گذار و همدلانه است؟ تئاتر و خصوصا تئاتر خیابانی را دست کم نگیرید. این هنر اصیل و شریف را به گوشه‌ی فراموشی نسپارید‌‌‌. از تعزیه تا مناسب‌های فولکلور هر شهر و استانی به زبان نمایش با مردم سخن گفته شده است. آموختن این زبان سخت است، کسی را که زبان هنر  آموخته، اینچین نادیده  نگیرید.

من به عنوان یک نویسنده، کارگردان و بازیگر تئاتر با بیش از بیست سال سابقه باید اعتراف کنم در هیچ دوره از تجربه و زیست هنری ام، هرگز چنین فشار انزوای هنری و نادیده گرفته شدن را تجربه نکرده بودم!

هرگز تا این اندازه درهای بسته روبروی خود نمی دیدم و اگز جناب رضا حقی هنرمند خوب استان مان قلمم را به سمت یادداشتی در این زمینه سوق نمی دادند همچنان در سکوت ناشی از ناامیدی و انزوا ادامه می دادم. سکوتی که هرگز از رضایت و امیدواری نیست.

*نویسنده، بازیگر و کارگردان تاتر