کلانشهر: غم از صدای عبدالحسین بلوچی، پدر آلا می بارد. یک آلا می گوید و هزارآلامی شنوی. هنوز ۲۴ ساعت از پرکشیدن دختر زیبایش نگذشته است اما وقتی از او در مورد نحوه وقوع حادثه می پرسیم  می گوید: «آلا خیلی به من وابسته بود. تا هر زمان که بیدار بودم، آلا هم کنارم بیدار بود و بازی می کرد. آن قدری که به من وابستگی داشت، به مادرش نداشت. خیلی وقت ها کنار من می خوابید اما شب آخری که زنده بود، نیامد. روز حادثه من هنوز خواب بودم و آلا کمی اطرافم بازی کرد. ساعت ۱۲:۳۰ ناهار خوردیم و هنگام صرف غذا متوجه نبود آلا شدم. از مادرش پرسیدم آلا کجاست و احتمال داد که دخترم به خانه خاله اش که پشت خانه ماست، رفته باشد. خواهر خانمم چون فرزند ندارد، وابستگی زیادی به آلا داشت و به همین خاطر آلا هم اغلب اوقات در خانه خاله اش می خوابید. ما تصور می کردیم آلا آنجاست، اما روح مان خبر نداشت که چه اتفاقی برای او افتاده است.»

پدر ادامه می دهد: «بعد از خواندن نماز خوابیدم و در آن مدت خاله و مادر آلا دنبال او می گشتند. ابتدا فکر می کردند داخل حوض آب افتاده اما آنجا نبود. بعد با خیلی ها تماس گرفتند و سراغش را گرفتند اما هیچ کس دلبندم را ندیده بود. ساعت ۱۵:۴۰یک دفعه صدای داد و بیداد شنیدم و به سرعت به حیاط و سمت ماشینم که در حیاط پارک بود، رفتم.
دیدم خاله آلا او را در حالی که از دهان و بینی اش خون آمده و استفراغ کرده، پیدا کردند. آن لحظه فکر می کردم شاید یک موتوری او را زده و بعد از ترسش او را خون آلود در ماشینم رها کرده اما گویا آلا از در سمت راننده که همیشه باز بود وارد ماشین شده و بعد به صندلی های عقب که در آن قفل بود، رفته است. هوا هم گرم بود و در چنین شرایطی گرمای داخل ماشین چند برابر می شود که آلا هم به شدت دچار گرمازدگی شده بود.»
عموی آلا او را هراسان به درمانگاه شهر انتقال داد اما پزشک پس از معاینه گفت حداقل دو ساعت از مرگ آلا گذشته است. پدر هنوز هم با حسرت به چشم های زیبای آلای کوچکش نگاه می کند.