اختصاصی کلانشهر: فاطمه صابری- هدف از سفر رفتن لذت بردن از مسیر و مقصد است. برای عده ای از هموطنان گویا این موضوع محلی از اعراب ندارد و صرفا سفر می روند که رفته باشند.

این که چه زمانی از سال است، مسیر چگونه است، چه چیزهایی در جاده انتظارشان را می کِشد، آیا سرپناهی برای سکونت در نظر دارند؟ قرار است چند روز ماندگار شوند، خودروهایشان کِشش این سفر را دارد؟برای تعدادی سوال حساب نمی آید.
گویا یک عده فقط می روند که رفته باشند تا پُز سفر رفتن را به فالورهایشان در اینستاگرام بدهند و همزمان در استوری واتساپ و تلگرام و بله و ایتا و شبکه اجتماعی ایکس و تیک تاک بگویند که ایهاالناس ما رفتیم سفر.
کسی سوال کند با چه کیفیتی؟ لابد خواهند گفت چه اهمیتی دارد؟ چون طبق آموزه های «روانشناسی زرد» فقط باید رفت؛ «تراپی» کرد و برگشت. مقصد و کیفیت اهمیتی ندارد.
اما عزیزان، همه چیزدان های زمانه، به خود آیید! باور کنید مسافرت به صرف صف ترافیک، صف بنزین، صف خرید مرغ و رستوران و اقامتگاه های شلوغ و جنگل هایی که به زباله دانی تبدیل شده برای شما «تراپی» حساب نمی شود.

البته مختارید که برای حال و روزتان هر تصمیمی بگیرید. اما گیلان دیگر نمی کِشد.
جمعیت گیلان کمی بیشتر از ۲میلیون و ۵۰۰هزار نفر و وسعت این استان هم کمی بیشتر از ۱۴۰هزار کیلومتر مربع است.
بدون قدوم مبارک شما هم شهرهای بزرگش مانند رشت، انزلی و لاهیجان بسیار پرتراکم هستند. یعنی به فشرده ترین شکل ممکن ساکنانش کنار هم مشغول زندگی اند.

حق دارید؛ دلتان با دیدن طبیعت گیلان از «حلیمه جان» رودبار به این طرف و گردنه حیران به این سو غنج می رود. اما همه ی گیلان طبیعتش نیست. برای زندگی کردن فقط اکسیژن لازم نیست. می دانیم که شمار زیادی از شما برای حضور در هتل ها و اقامتگاه های گیلان «پول خرج می کنید» اما اکثر مناطق استان، زیرساختی ضعیف دارند. بدون اغراق، گیلان ۱۰۰کیلومتر راه استاندارد ندارد، اکثر مسیرهای ارتباطی اش در حد جاده های روستایی باقی مانده است. توانِ ضعیف آب، برق، گاز و خدمات دیگرش هم صدای ساکنانش را درآورده است.

اینکه می بینید تعدادی از گیلانی ها در شبکه های اجتماعی به مسافران پرخاش می کنند چون خسته اند از بی تفاوتی مسئولانِ عاشق آمارسازی و هجوم عجیب و غیرمسئولانه هزاران نفر به استانی کوچک.
شاید باور نکنید اما با این هجوم، جا برای مردم گیلان تَنگ می شود. آن ها مجبورند در خانه هایشان حبس شوند. بنزینی که سهمیه شهرها و روستاهایشان است ته می کشد. سهمیه چند هفته آرد، مرغ و گوشت استان شان در زمانی کوتاه تمام می شود. شما به هر حال می روید و آن ها می مانند با کوهی از مشکلات جدید و احتمالا مقادیر زیادی زباله که در گوشه و کنار محل زندگی و طبیعت نزدیک شان رها شده است.

هموطن عزیز، به گیلان بیایید، اینجا هم گوشه ای از خاک وطنتان است. اما لطفا کمی برنامه ریزی کنید. سرچ کنید وضعیت اقامتگاه ها چگونه است، وضعیت جاده ها را بررسی کنید، از اطلاعات منتشر شده اداره های مربوطه استفاده کنید.
شاید تعجب کنید؛ اما باور کنید ایران به جز جهت شمالی، «شرق و غرب و جنوب» هم دارد.

وقتی برای رسیدن به یک جای دیدنی گیلان یا مازندران ۲۰ساعت تمام در جاده می مانید، خب با رانندگی کمتر از این، هرجای ایران که باشید بالاخره به یک جای دیدنی در شرق و غرب و جنوب این کشور می رسید. باور کنید ساکنان آن مناطق ایران که احتمالا خود شما یکی از همانها هستید، انسان های خوب، قابل معاشرت و صاحب کمالات و مناطق دیدنی ویژه خودشان هستند.

هموطن، ایران را دوست داری؟ قسم حضرت عباس را قبول داری یا خط قرمزت اهورامزدا و پندار نیک، کردار نیک و گفتار نیک است؟ هر چه و هر که هستی، لطفا به خاطر تعطیلی پنج شنبه ۲۲شهریور و شنبه ۳۱شهریور مردم شمال را از زیستن در شمال پشیمان نکن. بگذار ساکنان گیلان و مازندران هم اندکی از زیست بوم شان لذت ببرند و برای حضور دوباره شما، خاک از سر و روی خود و اقلیم شان بتکانند.