اختصاصی کلانشهر:نیما فریدمجتهدی آب و هواشناس- روز جمعه، دوستی پُستی از پیچی اینستاگرامی برای نگارنده ارسال کرد. در قسمت معرفی یا بیویِ پیچ که به زبان انگلیسی و فارسی است چنین نوشته: «من دوستدار توالت نیستم، دوست دارم تو ارتفاعات بش... (ادرار کنم)».

 اسم یوزری هم که برای خود انتخاب کرده، تلفیقی از دو کلمه فارسی و انگلیسی است به نام نیچر-شاشِر(natureshahser)، یعنی ادرارکننده در طبیعت! نکته جالب توجه اینکه این هموطن ما، برای خود اَکانتی در پلاتفرمی با بُرد ِجهانی مانند یوتویوب هم با همین نام طراحی کرده است که نشان از اهداف جدی و پیگیری مجدّانه وی در این راه دارد نه اینکه تنها پیچی زده باشد که روزی شاید به آن دیگر نپردازد.
 توجه به پُست های این کاربرِ اینستاگرام مملو از فیلم هایی از ادرار کردن در قلل و مناطق کوهستانی ایران و البته بیشتر البرز، مانند صحنه هایی از ادرار در خُلنو (مرتفع ترین کوه استان تهران)، رودخانه های شمال، تنگه دلیر (استان مازندران)، کمان کوه (بین استان مازندارن و تهران)، دریاچه بَره سر ویستان در رودبارِ گیلان، دریاچه سد طالقان و ده ها مکان دیگر است.

نوشتن این یادداشت از سمت نویسنده که نه جامعه شناس است و نه متخصص امور فرهنگی، به این دلیل بوده که گاهی به کوهستان می رود و هر روز شاهد وقایعی مرتبط با کوهستان در پلتفرم اینستاگرام به عنوان یک کاربر است.

قضایایی که خیلی می توان به آن پرداخت و جای بحث زیادی دارد که نه در این مجال می گنجد و نه نگارنده تخصص و حوصله آن را دارد.
 اما مواجهه با این موضوع که کسی فیلمِ تخلیۀ ادرار خود را به طور مرتب پُست می کند نگارنده را دچار درنگ کرد. هرچند نگاه نگارنده به قضیه ابتدا خیلی منفی بود اما بعد از کمی تامل و با آرامش مسئله را مورد بررسی قرار داد. یعنی سعی کرد تنها به ناسزا و هم رسانی این قضیه بسنده نکند.
واقعیت این است که هرکسی به فعالیت های کوهپیمایی می پردازد بدون شک قضای حاجت برایش طبیعی است حال اینکه آیا به شکل بهداشتی و منطبق بر اصول محیط زیست کوهستان این کار را انجام می دهد خود بحث دیگری است. یعنی مسئله رفع حاجت در طبیعت غریب نیست.پس بر این هموطنِ کوهنورد هم ایرادی نیست. آنچه جای تامل و تعجب دارد فیلم برداری از خودِ این اتفاق است، آن هم در مناطق بکری که از قضا با توجه به اینکه قلّه کوه ها برای بسیاری از کوهنوردان و بومیانی آن، محلی معنوی و مقدس است، امری برخورنده و توهین آمیز است. نوعی بی احترامی و البته شاید و احتمالاً عمدی. طبیعتاً این هموطن که به دلیلی که احتمال زیاد برای خودنمایی است آن را انجام می دهد هرچند حتی برای همین خودنمایی هم می توانست در محیطی غیر از خود قلّه کوه این کار را انجام دهد. بسیاری از کوهنوردان برای رفع حاجت خود در کوهستان، حداقل به احترام به قلّه و دیگران، از انجام این عمل در آن مکان خودداری می کنند در مورد محدودیت هایی فضایی این نقطه هم صحبت نمی کنیم چون اگر واقعاً حتی تعداد کمی کوهنورد این کار را در قلل کوه ها انجام دهند، عملاً بعد از مدتی نزدیک شدن به قلّه ها به دلیل تجمع فضولات و بوی بد، کاری محال می شود. اما قُبح اصلی و احتمالاً تعمدی که ریشه ای شاید خودخواهانه دارد و به نوعی بدطینتی او را به رخ می کشد ادرار در محیطِ دریاچه های کوچکی چون ویستان بَره سرِ رودبار و بدتر از آن ادرار در جایی مثل دریاچۀ سد طالقان به عنوانِ منبع آبی موردِ استفاده جهت شرب و کشاورزی و.. است.
شرایط ظاهری و موجود در مورد این فرد نشان از کوهنورد بودن وی دارد. اما نمی توان او را نماینده جامعه کوهنوردی دانست و آنچه وی آن نمایندگی می کند ناهنجاری هایی است که در دل شهرهای ما هم دیده می شود.
نمونه عینی آن ده ها تصویری بود که در تعظیلات اخیر از گیلان و مازندرانِ «هندی» شده منتشر شد. برای بعضی وضعیت به گونه ای بود که هرجا خواستند به هر شکلی رفع حاجت کردند!
 این ناهنجاری در تلفیق با حس غالب فعلی در جامعه ایرانی که نگارنده آن را تبِ دیده شدن می نامد ترکیب های گاهی خطرناک را نمایش می گذارد. مثلاً پیچی در اینستاگرام اختصاصاً از شکار پرنده زاغی فیلم می گذارد با این عنوان که تلاش برای کشتن آفات طبیعی دارد و بسیاری از مخاطبان با آن آشنا هستند و ده ها مورد شناخته شده که همه می شناسیم. داستان دیده شدن تنها در فضای مجازی نمی ماند. کم نیست در جمع هایی که در مورد رفتارهای عجیب و غریب یک فامیل خود، پزشک معروف شهر خود، فلان مهندس، آن یکی نویسنده، سخن می گوییم. می خندیم و حتی ناسازا می گوییم،
کارهایی که برای ما مثلاً در مورد پزشک نام آوری که عکس هایی عجیبی از خود منتشر می کند نشانه ای از خِرِفت شدن است، یا از دست دادن عقل. به هرروی؛ می گوییم مَردک خُل بوده نمی دانستیم! یک کاربر از مسیری که هزاران بار رفته، برای هزارمین بار عکس تکراری از خودش را پست می کند، به واقع برای هزارمین بار.

یکی از تصویر غذا خوردنش به شکل کلوز آپ با کمترین جزئیات از دندان و حِلقش. هرچند همین رفتار و حرکات ماهیت طنز این روزهای خیلی از ماها محسوب می شود. اما شاید ما از دیدن یک بُعد این قضایایی عجیب و به اصطلاح ناهنجار، شاید تمامی این اتفاقات برای فرصتی است که با کمترین هزینه به ما داده شده، فرصت دیده شدن.
 بنابراین آن فامیل، دوست، دکتر یا مهندسی که بعد سال ها، خود را بدون هیچ گونه نقابی و در قالب جدیدی به ما می نمایاند شاید در حال نمایش خودِ واقعیِ خویش است. پس شاید این شبکه های اجتماعی هستند که برای بسیاری از ما فرصت ارائه از خود را فراهم کرده اند. حال چه آن خودی که دوست داریم نمایانده شود، که به آن نمی پردازیم و در مورد آن زیاد گفته شده است، یک جورایی خودنمایی و برای دیگران زندگی کردن است، چه آن خودی که تا حالا، در جمع کوچک دوستانه، فامیل، اجتماع محلی، نتوانسته خود را به هر شکلی و به هر تمایل استعدادی به نمایش بگذارد.
نمایش استعدادِ نهفته یا آشکار از جمله دلایل تلاش برای دیده شدن است. این موضوع بویژه در شماری از متولدان دهه شصت و هفتاد، که فرصت زیادی برای دیده شدن نداشته، بیشتر به چشم می خورد.

این روزها،برخی از ما می خواهیم دیده شویم، چه خوب به بد. این حالِ قاطبه مردم ماست که نمی توان فقط به دیگری انتساب داد و آن را انکار کرد.
من، تو، ما ، دوست داریم دیده شویم؛ یکی با خوردن، یکی با کشیدن، یکی با سفر، رقص، و یکی با ادرار.
دیده می شویم، دیده شوم، پس هستم. ادرار می کنم پس هستم... این داستان این روزهای ماست. داستان دیده شدن به هر قیمتی، چه خوب و چه بد.