تو گویی شعار تعدادی از طبیعت گردهای ایران این است:طبیعتِ گیلان، فرقی نمی کند کجا هستی؛پیدایت می کنم و تَنت را با زباله آلوده می کنم!

شاید تصور می کنید که درباره تنِ زخمی و آلوده شده ی گیلان به انواع زباله، مبالغه می شود. به لوکیشن فیلم توجه کنید: جواهردشت رودسر،روستایی ییلاقی در ارتفاع ۲۰۰۰ متری سطح دریا و در محدوده «سماموس» بلندترین قله استان گیلان. منطقه ای صعب العبور که در زمستان ها تقریبا خالی از سکنه است. اما در تابستان،گردشگران بومی و غیربومی با خودروهای شخصی یا جیپ های کرایه ای بومی ها تا بلندترین نقطه این ییلاق هم می روند.

اکثر این گردشگران همراه خود خوراکی های مختلفی هم همراه دارند که با توجه به نوع خوراک، وزنشان متفاوت است. اما وقتی خورده می شود پسماندش سبک تر از وزن اولیه است. سوال این است آیا کار دشواری است که گردشگر، زباله های تولید شده خود را تفکیک کرده و داخل یکی از همان پلاستیک های مختلفِ خالی شده ای که تا بالای کوه حمل کرده بریزد و تا محدوده ای که اطمینان پیدا کند زباله جمع می شود، حمل کند؟

تصور طبیعت گردها از دهیاری ها چیست؟ بر این باورند که دهیاری ها امکاناتی کامل برای جمع آوری زباله ها دارند؟

یا فکر می کنند هر فردی که کلبه ای چوبی در دل مناطق بکر گیلان برپا کرده دوستدار طبیعت و انسانی فهمیده است و زباله ها را در زباله سوزهای مخصوص قرار داده و نابود می کند؟

باور کنید نه دهیاری ها امکاناتی برای جمع کردن زباله دارند و نه تمام صاحبان کسب و کارهای برپا شده در دل مناطق جنگلی و بکر،انسانهای قدردان طبیعت هستند. احیانا دلخوش به مسئولان پرادعا که نیستید؟

شما که تا پای قله کوه بالا می روید برای دیدن بکرترین زیبایی ها، لطفا مانند یک انسانِ فهمیده رفتار کنید و طبیعت را آلوده نکنید.