اختصاصی کلانشهر: رضا حقی؛کارگردان تئاتر- در کشور ما به مناسبت های سوگواری و عزای عمومی که به دلایل مختلف اعلام می شود،معمولا همه مشاغل دایر بوده و مشغول فعالیت هستند.

به جز در روزهای تاسوعا و عاشورای حسینی که غالباً مشاغل به جز تعداد اندکی تعطیل هستند، در بقیه ایام همه مشاغل و مراکز به فعالیت خود ادامه می دهند. حتی در دوره همه گیری کرونا هم علی رغم تعطیلی های طولانی، بسیاری از کسب و کارهای بخش خصوصی علی رغم آنکه تهدید به جریمه می شدند حاضر به تعطیلی نبودند. در این بین فقط اجرای موسیقی، تئاتر و سینماها تعطیل و مجاز به فعالیت نیستند.

نکته جالب توجه این است درحالی که به مناسبت سوگواری های مختلف مذهبی و یا درگذشت برخی شخصیتها سینما و تئاتر و موسیقی را تعطیل می کنند که در تمام آن ساعات و دقایق، به جز فیلم های کمدی، انواع فیلم داستانی و سینمایی، تله تئاتر و حتی موسیقی در کانال های مختلف از صدا و سیما پخش می شود، ولی اجرای زنده تئاتر و موسیقی ممنوع است.
 
قابل توجه است که در این ایام مشاغلی مثل شیرینی فروشی و کافه ها همه مشغول خدمت رسانی هستند.
یعنی فروختن شیرینی در ایام عزا مجاز است! ولی دیدن تئاتر و فیلم فقط در سینما و آمفی تئاتر غیر مجاز است!
در شهرهای بزرگ مجتمع و «مال» ها چندین پردیس سینمایی و یا سالن تئاتر هم دارند. در ایام تعطیلات مذهبی در حالی که صدهها تَن از مردم مشغول گشت و گذار و تفریحات و استفاده از سرگرمی های معمول در همین مراکز هستند اما قفل بزرگی به درِ سالن های هنری زده شده است.

قطعا منظور نگارنده این نیست که تصمیم گیران به جای حل مساله، مثلا مجتمع ها را هم در این روزها تعطیل کنند؛ غرض صرفا یک مقایسه و نشان دادن بی عدالتیِ عادی شده در حق هنرمندان این مملکت است.

جالب تر اینکه پخش همین تئاتر و فیلم در صدا و سیما مجاز است.

سوال این است: اگر تجمع مردم در مکانهای غیر مذهبی ملاک عمل است، مقدار تجمع مردم در کافه ها، رستوران ها و باشگاهای ورزشی که چندین برابر آمفی تئاتر و سینماها است.

اگر دیدن فیلم و تئاتر مجاز نیست پس چرا صدا و سیما پخش می کند؟ اگر مجاز هست پس چرا اجازه اجرای عمومی ندارد؟

این مسئله سالیان متمادی است که به یک رویه تبدیل شده است و ظاهراً بدون هیچ دلیلی عادی شده است.

این قانون را چه کسی نوشته است و چگونه باید بازنگری شود؟ و اساسا مرجع پاسخ گویی کیست؟

وزارت فرهنگ وارشاد اسلامی، شورای عالی انقلاب فرهنگی، وزارت کشور، مجلس شورای اسلامی، کدام یک از اینها می بایست به این پرسشها پاسخ بدهد؟

این روزها شاهد رخدادی دیگری از این دست هستیم: به علت بارش برف و سرمای موجود در استان گیلان همه ادارات، مدارس و دانشگاه ها تعطیل اعلام شده است.

اما شهروندان مشاهده می کنند که باز هم مانند تعطیلی های عمومی از این دست،تقریبا اکثر مشاغل در سطح استان دایر هستند. به طور مثال اکثر آموزشگاه های بخش خصوصی مانند زبان، هنری و شرکتهای خصوصی مشغول فعالیت بوده اند. روز گذشته هم دو فرزندم در دو باشگاه وررشی مختلف، طبق روال به باشگاه رفتند. تالارهای عروسی نیز مشغول فعالیتند. همچنین در آمفی تاتر شهر انزلی روز یکشنبه تاتر اجرا شد و اینبار حتی سینماها هم دایر بودن.، اما فقط در شهر رشت سالن تالار مرکزی، تالار شهر و خاتم الانبیا «به علت سرما»، تعطیل اعلام شد.

نکته مهم این است که این گروههای تاتر اسپانسر دارند و باید جوابگوی مدت معین اجرا به آن ها باشند و از قبل بلیت پیش فروش کرده اند.

همچنین به علت کمبود آمفی تاتر و تراکم اجرا و رزرو سالن های نمایش، تا چند ماه آینده امکان تمدید این تاترها فراهم نیست.

در این  وضعیت بغرنج اقتصادی تاتر شهرستان، چه کسی جوابگوی این ضرر و زیان است؟

تعطیلی همین سه سالن اجرای تئاتر چه تاثیری در جبران کمبود گاز در کشور دارد؟

یک سوال بزرگ چرا تئاتر مرغ عزا و عروسی است؟