در این مدت آقای استاندار نشان داده است که چگونگی ارتباط با رسانه ها را می داند، در مجامع عمومی و بسیاری از مراسم ها حاضر است، با قشرهای مختلف دیدار و گفتگو دارد. بحث جابجایی فرمانداران و معاونین را شروع کرده است.

از شب قبل از یخبندان تعطیلی ادارات و مدارس را اعلام می کند و این مسئله را به دقایق اولیه صبح روز برفی موکول نمی کند.
بعضی از ایرادات و کمبودهای استان را می گویند. و در همه جا حضور دارند.  
و مشکل دقیقاً از همین جا شروع می شود.فکر می کنم هر کس دیگری جای استاندار باشد دیگر برایش وقتی نمی ماند که به کارهای اصلی که یک استاندار می بایست انجام می دهد، فکر کند.

در تخصص ما که تئاتر کار می کنیم معمولاً حرف های نویسنده را ما به عنوان کارگردان انجام می دهیم وتفکر روی کاغذ را عینیت می بخشیم
با هدایت و نظارت تیم اجرا یی مانند بازیگران و عوامل پشت صحنه مثل طراح صحنه، گریم، موسیقی، نور پرداز، و...     یک نمایش را  آماده اجرا می کنیم

معمولاً قدرت در دست کارگردان است و شهرت متعلق به بازیگران .
با همکاری  همه عوامل  دست به دست هم می دهیم تا تماشاگران ساعاتی را به تماشای آن اثر بنشینند
مسئولین ما در واقع باید نقش کارگردان را داشته باشند
تماشاگران معمولاً کارگردان را نمی بینند بلکه بازیگران را می بینند و تفکر و اندیشه نویسنده ای که آن هم دیده نمی شود.

در عالم سیاست اکثر مسئولین نقش بازیگران را ایفا می کنند و همیشه جلوی دوربین هستند.
به جای اینکه مردم ما همیشه در صحنه باشند مسئولین ما همیشه در صحنه هستند!

روابط عمومی ادارات و سازمان های مختلف با همکاری اصحاب رسانه  مشغول گزارش شبانه  روزی این اخبار هستند.

برنامه سند چشم اندازی که رئیس جمهور آن را فصل الخطاب می داند قاعدتاً بایستی همان متنی باشد که ما در تئاتر به آن نمایشنامه می گوییم.
آقای استاندار به عنوان کارگردان باید این متن را تحلیل کنید و یک تیم اجرایی خوب انتخاب کند تا این متن را به اجرا در بیاورد.
ما مردم به عنوان تماشاگران نباید کارگردان دستیار کارگردان مثل فرمانداران و شهرداران و مدیران کل را روی صحنه ببینیم.
ما در مقام مردم یا همان تماشاگران باید عملکرد نتایج کار شما را ببینیم.
ولی در حال حاضر، ما فقط نقش کپسول ۸ ساعته را داریم و شبانه روز سه بار مدیران تراز اول و دوم را باید در صحنه نظاره گر باشیم.

مسئولین محترم چرا اینقدر در چشم و چال مردم هستید؟
بگذارید کمتر شما را ببینیم شاید دلمان خوش باشد به اینکه اگر شما را دیر به دیر جلوی دوربین ها می بینیم یعنی دارید کاری می کنید؛ راستش دیگر کرخت شده ایم!

خبر تعویض صفر با آرش، مسعود با صغرا، انتخاب اهل تسنن به جای اهل تشیع  انگیزه پیگیری خبر و وجدی در ما بر نمی انگیزد. اگر نمی خواهید یا نمی توانید، بخشنامه کنید تا اطلاع ثانوی عکس و گزارش از هیچ مسئولی انعکاس داده نشود.
حداقل  رویه را عوض کنید به طور مثال به جای عکس از موضوع پسماند که استاندار و شهردار و  شورای شهر و مسئولین محیط زیست  دارند در آن مورد صحبت می کنند، عکس زباله های انباشته شده سراوان، عکس شیرابه زباله، عکس زندگی مردم سراوان را نشان دهید.
اگر می خواهند عکس استاندار و مدیر صنایع و کشاورزی را نشان دهند، عکس کارخانه های تعطیل شده فرش گیلان، گیلان الکتریک و فومنات را نشان دهند. عکس  فقرکشاورزان و برنج های دپو شده در انبارها را نشان دهند.

اگر هم نمی توانید این کار را بکنید برای هر مسولی یک قائم مقام بگذارید. قائم مقام به صورت نمادین مخصوص حضور در تمامی جلسات - که معمولاً خروجی مشخصی هم ندارد.

مدیر اصلی به تجزیه و تحلیل مشکلات بپردازد و یک تیم مشاوره  برای چگونگی حل این مشکلات داشته باشد.

آقای استاندار

می توانید از خودتان شروع کنید. برای یک نفر حکم بزنید تا این کارهای روزمره را انجام دهد و در همه جلسات حضور داشته باشد و با همه عکس بگیرد و جر و بحث کند و شما در فکر راهکار برون رفت از این مشکلات باشید.

راستی می دانید از وقتی که استاندار شده اید مطلبی از شما در جراید ندیده ام شما جز معدود استاندارانی هستید که اهل نوشتن هستید و کتاب می خوانید.

فرزندم به تازگی کتاب «هُل اول» را برایم هدیه گرفت؛ در مورد رشته اقتصاد است که دانش آموخته آن هستید. اسم «هُل اول» را نویسنده به خاطر این گذاشته است که وقتی می خواسته دوچرخه سواری را به فرزند اول خودش یاد بدهد چندین ماه طول کشید تا او یاد بگیرد.

به صورت اتفاقی به این مسئله پی برده است که وقتی او را یک هل محکم داده است او اعتماد به نفس پیدا کرده و دوچرخه سواری را در لحظه یاد گرفته و این تجربه هل اول را در مورد فرزند دوم خودش به کار برده است و فرزند دوم طی چند روز به جای چند ماه دوچرخه سواری را یاد گرفته است و نتیجه گرفته که برای به حرکت در آوردن اقتصاد، پدر باید بداند به موفع هل اول را بدهد و ربطی به استعداد فرزندان ندارد.

آقای استاندار به توانمندی شما اعتقاد دارم عزم راسخ خود را جزم کنید.

وقت خود را صرف هُل اول کنید؛ تمهیدی بگذارید.

جلسات و عکس گرفتن و حرف زدن های تکراری و گفتن مشکلات را به عهده استاندار  دوم  بگذارید.

*کارگردان تئاتر