آیا روستاها و روستا نشینان باوضع این قانون به ساحل آرامش، امنیت و ثبات مدنظر رسیده اند؟ یا اینکه مضرات و آسیب های اجتماعی این تصمیم در قالب به خطر افتادن بهداشت روانی جامعه بروز پیدا کرده است؟

یکی از راهکارهای جلوگیری از انفجار شهرنشینی و گسترش حاشیه نشینی در شهرها، تسهیل قوانین و مقررات ساخت و ساز در روستا است؛البته به شرطی که این موضوع مدیریت شود.

مدیریت، کلیدواژه ای مهم برای مواجهه با چنین طرح هایی است که مردم حلقه مهم گمشده در آن نباشند. در اینجا منظور از مردم را می توان فرزندانی دانست که قصد سکونت در زادگاه پدری خود را دارند. همچنین می توان از مهاجرت معکوس هم یاد کرد. شاید بتوان گفت سهم بومیان روستاها در مهاجرت معکوس نسبت به مهاجر پذیری که دو مقوله متفاوت هستند، بیشتر است.

در مهاجرت پذیری روستاها که می تواند با حضور و سرمایه گذاری غیربومی ها همراه باشد، اما در مهاجرت معکوس می توان به بومیانی اشاره کرد که برای گذران دوران بازنشستگی یا نگهداشتن فرزندان خود در کنارشان تمایل به ساخت مسکن در سطح روستا را دارند.

این موارد گوشه ای از دغدغه  مردمی است که تمایل دارند برای حل مشکل خود برای زمینشان کاربری بگیرید که یا بسازند یا بفروشند.

واقعیت تلخ از زبان یک روستایی این است: کاری کنید برای حل مشکلم، بجای فروش یک هکتار زمین کشاورزی با قیمت پایین، یک پلاک۲۵۰متری زمینم رابفروشم.