اختصاصی کلانشهر: طی روزهای گذشته تقریبا اکثر استان های ایران درگیر بارش شدید باران و برف بود و همچنان بارش برف و یا یخبندان در بعضی مناطق ادامه دارد. در لابلای اخبار مناطق سیل زده و برف بالای یک متر، خبرهایی مبنی بر گم شدن کوهنوردان در گیلان، دماوند، شیراز و... هم منتشر شده است.

برای پیدا کردن این کوهنوردان، دهها امدادگر در شرایط جوی نامساعد جان خود را به خطر انداخته و به دل برف و باران و یخبندان زده تا کوهنوردان را به پایین دست و نقاط امن منتقل کنند.

این موضوع از آنجا دارای اهمیت است که گرفتار شدن تعدادی کوهنورد در شرایط جوی نامساعد به وفوردر ایران اتفاق می افتد. این در حالی است که کوهنوردان عمدتا جوانانی هستند که به خبرهای روز، رصدهای حرفه ای هواشناسی و شبکه های اجتماعی دسترسی دارند و پذیرفتنی نیست که از وضعیت جوی بی خبر باشند.

سوالی که می توان از آنها پرسید این است که با کدام منطق در شرایط بارندگی شدید و برف سنگین با احتمال ریزش بهمن و ... به دل جنگل و کوه و مناطق بالادست می زنید؟

اگر خودتان را آنقدر قوی و توانمند و افرادی بی نیاز از دیگران می دانید چرا بعد از گرفتار شدن، کیلومترها دور از دسترس اکثر شهروندان، از گروه های امداد و نجات مانند هلال احمر،اورژانس و... درخواست کمک می کنید؟

مثلا درباره گیلان، که دست کم 9 کوهنورد طی روزهای اخیر در کوه های پربرف گرفتار شده بودند،آیا از وضعیت بحرانی رشت و دهها روستا و شهر درگیر برف، بی خبر بودند؟

می توان باور کرد که آن ها اطلاع نداشتند تمام نیروهای امداد و نجات با امکانات اولیه اندک، درحال تلاش شبانه روزی برای مردمی هستند که بر اثر اتفاقات طبیعی و یا بی توجهی سالیان طولانی مدیران نسبت به پاکسازی رودخانه ها و بهسازی جاده ها، گرفتار سیل و برف شده بودند و جان، خانه و محل کسب و کارشان در خطر بود؟ و یا افراد بیمار و یا زنان بارداری که در خانه هایشان واقع در روستاهای برف گیر شرق و غرب گیلان نیازمند کمک های اورژانسی گروه های امداد و نجات بودند؟

کار امداد و نجات در تمام دنیا دشوار است. در ایرانِ امروز که درگیر مشکلات عدیده اقتصادی و فرسودگی زیرساختهاست،امدادگران و تکنسین ها بیشتر از مهارت و جانشان مایه می گذارند.

طبیعتا کوهنوردانی که برای لحظاتی رها شدن از مشغله های روزمره به دل طبیعت می زنند محقند برای زندگی شان آنطور که دوست دارند تصمیم بگیرند. اما حق ندارند بدون توجه به رویکردهای اخلاقی و منطق کوهنوردی جان دیگران را هم برای لحظاتی سرخوشی خود به خطر بیاندازند.

این انتظار وجود دارد شهروندان با درک مشکلات پیچیده در ایران، هنگام تصمیمات روزمره از رانندگی تا تفریحاتی نظیر کوهنوردی بیش از گذشته به مسئولیت های فردی و اجتماعی خود توجه کنند و مثلا با علم بر اینکه خودروهای داخلی ایمنی مناسب ندارند با سرعت دیوانه وار نرانند و یا در میانه برف و بوران، به دل کوه نزنند.