شوهرت را دوست نداری؟

 
خیلی دوستش دارم و چون دوستش دارم تصمیم دارم از او جدا شوم.

 
زندگی خوبی داشتید؟

بله، زندگی ما خیلی شیرین بود تا زمانی که من تصادف کردم. از آن به بعد شوهرم دیگر روز خوش ندید و من می خواهم جدا شوم.

اینکه دچار معلولیت هستی به خاطر تصادف است؟

 
بله. من بعد از تصادف قدرت حرکتم را از دست دادم. روی ویلچر می نشینم و زندگی ما کلاً دگرگون شده است.

شوهرت با این مساله کنار آمده است؟

بله. شوهرم بسیار مرد خوبی است. ما یک پسر داریم که بعد از تصادف من، شوهرم از او مراقبت می کند. از من هم مراقبت می کند. او مردی شاد و بسیار خوش مشربی بود. از وقتی زندگی ما تغییر کرد، شوهرم بسیار غمگین و افسرده است.

 
با تو بدرفتاری می کند؟

نه، اصلاً. او بسیار با من مهربان است اما من روزبه روز سفید شدن موی او را می بینم. خسته و افسرده شده و کمتر حرف می زند. همیشه خسته است. او مردی جوان است. هنوز ۴۰ ساله نشده و حق زندگی شاد دارد. برای همین من می خواهم جدا شوم.

پسرت چه می شود؟

من با پدر و مادرم صحبت کردم. آنها گفتند از بچه مراقبت می کنند پسرمان هفت ساله است و امسال مدرسه می رود. من و پسرم به خانه پدر من می رویم. اگر هم شوهرم دوست داشته باشد از بچه مراقبت کند، من حرفی ندارم اما ترجیح می دهم بچه با من باشد تا شوهرم راحت تر بتواند ازدواج کند و به زندگی شخصی اش برسد.

چرا می خواهی بچه پیش تو باشد؟

چون من اصرار کردم بچه دار شویم و حالا هم مسئولیت با من است.

 
اگر شوهرت نخواهد طلاق بدهد، چه؟

بالاخره راضی می شود. من تصمیم قطعی را گرفتم و بعد از طلاق هم به شهر پدری ام می روم و بچه را می برم. اگر خواست بچه پیش او باشد، دنبال بچه می آید و اگر نه، من و پدر و مادرم از بچه مراقبت می کنیم. شوهرم حق دارد خوشبخت باشد و من این را می فهمم.