اردیبهشت سال 1403 مرد جوانی با مراجعه به دادسرا از همسر سابقش شکایت کرد و در تشریح ماجرا گفت:«7 سال قبل ازدواج کردم اما بعد از دو سال با اینکه فرزندی هم داشتیم به خاطر اختلافات متعدد از هم جدا شدیم، اما به تازگی متوجه شدم او از همان زمانی که با من زندگی می کرد با مرد دیگری نیز در ارتباط بوده است.»
وی در ادامه افزود:«در خانواده ما بیماری سرطان به نوعی ارثی محسوب می شود. چندی قبل پسرم بیمار شد و من به خاطر نگرانی از اینکه ممکن است بیماری موروثی گریبان پسرم را هم گرفته باشد او را به بیمارستان بردم اما در کمال ناباوری متوجه شدم پسر 6 ساله ام متعلق به من نیست. بعد از تحقیق و بررسی بسیار مردی را که با همسر سابقم در ارتباط بود پیدا کردم و در یک دعوای ساختگی تعدادی از موهای سرش را کندم و برای آزمایش دی ان ای به آزمایشگاه بردم و دیگر مطمئن شدم بچه متعلق به او است.»
بعد از تکمیل تحقیقات، پرونده برای رسیدگی به شعبه 10 دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد و قضات بعد از بررسی پرونده و اظهارات شاکی و متهمان، با این استدلال که از ماجرای جدایی این زوج بیش از 5 سال گذشته و دیگر شاکی نقشی در زندگی زن جوان نمی تواند داشته باشد رأی به منع تعقیب صادر کردند.
پس از صدور رأی، شاکی اعتراض کرد و پرونده برای رسیدگی به دیوان عالی کشور رفت تا قضات دیوان در خصوص این پرونده اظهارنظر کنند. از آنجا که شاکی تأکید دارد پسر 6 ساله متعلق به او نیست از دادگاه خواست نام او را از شناسنامه اش حذف کنند که پیگیری این درخواست نیز از طریق دادگاه حقوقی در جریان است.