اختصاصی کلانشهر: علیرضا فغانی، داوری که حالا پرچم استرالیا را روی بازوی خود دارد، یکشنبه شب در ورزشگاه مت لایف آمریکا دیدار حساس فینال جام جهانی باشگاه ها میان پاری سن ژرمن و چلسی را سوت خواهد زد؛ انتخابی که جایگاه او را در بین برترین داوران جهان بیش از پیش تثبیت می کند.

فغانی در این تورنمنت پیش از این، قضاوت دیدارهای حساس دیگری چون افتتاحیه بین اینترمیامی و الاهلی، تقابل بایرن مونیخ و بوکا جونیورز، و نبرد چلسی با پالمیراس را نیز با موفقیت پشت سر گذاشته بود. حالا قضاوت در فینال، تاج افتخار این مسیر درخشان است.

از شهرری تا مت لایف؛ مسیری که در فوتبال ایران بسته شد
علیرضا فغانی حالا سومین داوری است که پس از هوراسیو الیزوندو (2006) و نستور پیتانا (2018)، هم بازی افتتاحیه و هم فینال یک تورنمنت بزرگ فیفا را قضاوت می کند؛ افتخاری کم سابقه، اما نه برای فوتبال ایران.

فدراسیون فوتبال ایران با قوانین سلیقه ای و محدودکننده، سال ها پیش فغانی را از لیست داوران بین المللی کنار گذاشت و به نوعی با تصمیمی غیرحرفه ای، او را تقدیم فوتبال استرالیا کرد. حالا با هر موفقیت فغانی، این سوال بیش از پیش در ذهن جامعه فوتبال ایران نقش می بندد: چه شد که چنین جواهری را به سادگی از دست دادیم؟

فهرست افتخارات فغانی؛ فقط یک فینال جام جهانی تا کولینا
فغانی تقریباً همه سطوح مهم داوری در جهان فوتبال را تجربه کرده است؛ از فینال المپیک تا فینال جام ملت های آسیا، از بازی های مهم جام جهانی تا فینال لیگ قهرمانان آسیا. حالا با قضاوت در فینال جام جهانی باشگاه ها 2025، تنها جای خالی در کارنامه اش، فینال جام جهانی ملی است؛ جایگاهی که تنها اسطوره ای چون پیر لوییجی کولینا به آن رسیده است.

حسرتی برای ما، افتخاری برای استرالیا
این دستاورد نه تنها برگ زرینی در کارنامه فغانی است، بلکه به تلخ ترین شکل ممکن ضعف سیستم داوری ایران را نیز به تصویر می کشد.

به احترام آنچه فغانی برای فوتبال آسیا – و البته به رسم واقعیت، برای استرالیا – ساخته است، می ایستیم؛ اما نمی توانیم چشم بر حسرتی که نصیب فوتبال ایران شد ببندیم.