مسئولان، علت این مشکلات را تحریم های اقتصادی بین المللی علیه ایران، خشکسالی های پی در پی، فرسودگی زیرساخت ها و عدم نوسازی و گاه مصرف بیش از حد مردم ایران می دانند. طی یک سال گذشته هم نام این اَبَر بحران را «ناترازی انرژی» گذاشته اند. هر چه که هست در اصل ماجرا تفاوتی ندارد و مردم با چالش کمبود انرژی مواجه هستند.
ساکنان شهر ها و روستا های ایران هم با این مشکلات به نوعی کنار آمده و تلاش می کنند برنامه زندگی خود را با ساعات قطع برق و آب و... هماهنگ کنند. اما طی هفته های اخیر معضل قطع برق در برخی نقاط گیلان و بویژه رشت شرایط را دشوارتر از قبل کرده است.
براساس گزارش های انتقادی شهروندان به کلانشهر و بررسی های این رسانه، در موارد متعددی جدول اعلام شده قطع برق با ساعات قطعی هماهنگی نداشته است. شماری از شهروندان علاوه بر دو ساعت قطع برق معمول، مجبور به تحمل ساعات طولانی تر قطعی شده اند که گاه به بیش از هفت ساعت پیوسته رسیده است.
شهروندانی هم از قطع برق به دلیل آسیب به شبکه برق رسانی در محلات خبر داده اند. مشکلی که تا پیش از این با حضور تکنسین های شبکه برق در زمانی کوتاه برطرف می شد اما در حال حاضر تماس های شهروندان با «اتفاقات برق» تأثیری ندارد و ماموران این ارگان علی رغم گرما و شرجی شدید هوای گیلان عجله ای برای رفع مشکل ندارند.
یادآوری تکراری این است که با قطع برق در موارد زیادی آب شهروندان و همچنین اینترنت هم قطع می شود.
سؤال شهروندان از مسئولان مربوطه این است که آیا قطعی دو ساعته برق کافی نیست و به طور نانوشته قطعی های چند برابر زمان اعلام شده در حال اجرا است؟
اگر چنین موضوعی در حال اجرایی شدن است که دست کم در بعضی مناطق گیلان طی یک هفه گذشته چنین شرایطی حاکم بوده، آیا مردم به عنوان اصلی ترین طرف حساب این ماجرا، نامحرم هستند و نباید از چند و چون چنین طرح هایی به طور دقیق مطلع شوند؟
آیا آن ها حق ندارند بدانند چه ساعاتی از شبانه روز آب، برق، گاز و... ندارند تا بتوانند با توجه به این مشکلات برای زندگی روزمره شان تصمیم گیری کنند؟
شاید لازم باشد بعضی از مدیران از خود سؤال کنند که چرا عنوان «مسئول» در ادامه نام شان ذکر می شود. آن ها مسئولیت چه چیزی را به عهده دارند؟ قرار است به چه کسانی خدمات رسانی کنند؟ آیا نیاز نیست بار دیگر درباره حقوق عمومی و وظایف بنیادین حکمرانی مطالعه کنند؟
شاید از پسِ این بازنگری ها به این نتیجه برسند حالا که به دلایل مختلف شاهد قطعی برق و آب و... هستیم این حق شهروندان است تا بدانند چه ساعتی از شبانه روز باید بدون امکانات ابتدایی سَر کنند.

شاهکار های مدیریتی بعضی مدیران طی سال های گذشته، سطح توقع مردم را آنقدر تنزل داده که به جای اعتراض به قطع برق، از آن ها درخواست دارند حداقل قطعی ها، طبق جدول زمانبندی انجام شود تا بتوانند برای زندگی روزمره شان تصمیم بگیرند و معاش شان بیش از این به خطر نیفتد.
کاش مسئولانی که در سخنرانی هایشان به طور مداوم از نجابت و همراهی مردم در مشکلات و بحران ها سخن می گویند حداقل، پایبندی به وعده های رفاهی در حد قطع برق طبق جدول زمانبندی را ازایشان دریغ نکنند.