اختصاصی کلانشهر: دهم مردادماه ۱۴۰۴، بخشی از منطقه ی جنگلی و بکر «آلش دشت» در شهرستان رودبار، شاهد صحنه های تأسف برانگیز بود. چند موتورسوار با ورود به بخش های ممنوع و بدون مسیر مشخص، به مدت چند ساعت با حرکات نمایشی و عبور از مسیرهای شیبدار در دل جنگل جولان دادند. آنها غیرمسئولانه بخشی از پوشش گیاهی ویژه مناطق جنگلی را تخریب کرده و حتی لایه های سطحی خاک را نیز دچار فرسایش کردند.

با مشاهده فیلم، روشن است که هیچ مسیر مجاز یا تعیین شده برای عبور وسایل نقلیه موتوری در آن منطقه وجود ندارد . با این حال، موتورسواران بی توجه به اصول طبیعت گردی و الزامات زیست محیطی، بارها مسیر را بالا و پایین رفتند و منطقه را با رد لاستیک، صدا و استرس برای موجودات جنگلی و طبیعت گردها ناامن کردند.

چند خانواده که برای تجربه لحظاتی آرامش در سایه درختان جنگلی مشغول استراحت بودند در این ارتباط به کلانشهر گفتند:تعدادی ازطبیعت گردها که نزدیکِ نقطه ویراژ موتورسیکلتها بودند، به خاطر عبور موتورها از بالای سرشان مجبور به ترک محل شدند. ما هم که کمی دورتر نشسته بودیم، دیگر آرامشی نداشتیم. صداها به قدری بلند و مداوم بود که تمام حس طبیعت گردی را از بین برد.»

او اضافه کرد: به جز بحث از بین رفتن آرامش محیط و تخریب طبیعت، خطر آسیب های جسمی برای خود موتورسواران که لوازم ایمنی هم نداشتند،هم کم نبود. حرکات نمایشی روی شیب های خطرناک ما را به شدت نگران کرده بود که اگر اتفاقی تلخ برای آنها رخ دهد تا اولین مرکز درمانی چند کیلومتر فاصله است و ممکن است حادثه برای انها به قیمت نقص عضو و یا حتی مرگ تمام شود.

طی سال های گذشته حضور بی ضابطه آفرود سواران و حرکات نمایشی موتورسواران در بعضی مناطق جنگلی شمال ایران باعث انتقادات وسیع دوستداران طبیعت شده است. طبیعت دوستانی که می گویند گویی رویه ای نانوشته برای برخی از مردم ایران به صورت یک اصل درآمده است که وقتی به مناطق جنگلی می روند باید با ریختن زباله چهره طبیعت را زشت کنند یا به همراه خود اسپیکرهایی برای پخش صدای موزیک بِیَرند، در صورت توان با خودروهای آفرودی و موتورسیکلت طبیعت را تخریب و زندگی را بر موجودات جنگلی سخت کنند .

این اتفاق تلخ بار دیگر نشان می دهد که فقدان نظارت و قوانین بازدارنده در مناطق طبیعی، می تواند ظرف چند ساعت، آسیب های جدی و گاه جبران ناپذیر به اکوسیستم وارد کند.وضعیت بحرانی طبیعت ایران نشان می دهد که گفتار درمانی جوابگوی رفتارهای نامناسب تخریب گران پرتعداد در ایران نیست و نهادهای محلی و ملی باید با اجرای طرح های جامع حفاظت از طبیعت، اندک رمق باقی مانده اکوسیستم ایران را حفظ کنند.