اختصاصی کلانشهر: شکست شب گذشته ۷ بر ۱ استقلال تهران مقابل الوصل امارات در لیگ آسیا، نه تنها فاجعه ای برای باشگاه آبی پوش پایتخت بود، بلکه به عنوان سنگین ترین شکست تاریخ فوتبال ایران در عرصه باشگاهی هم ثبت شد؛ شکستی که با هدایت ریکاردو ساپینتو، سرمربی پرتغالی استقلال، رقم خورد و نگاه ها را بیش از پیش به عملکرد این تیم و ساختار فوتبال ایران دوخت.

این باخت هنگامی بیشتر به چشم می آید که به فهرست پرهزینه استقلال توجه کنیم: از آنتونیو آدان دروازه بان سرشناس اروپایی گرفته تا هافبک گابنی، جاسیر آسانی ستاره آلبانیایی گران قیمت، منیر الحدادی مهاجم سابق بارسلونا، دوکنز نازون ملی پوش تیم ملی هائیتی و موسی جنپو بازیکن اهل مالی؛ نام هایی که هر کدام با قراردادهای میلیون دلاری به تهران آمدند تا استقلال را در سطحی فراتر از لیگ داخلی مطرح کنند. با این حال، شکست مقابل یک تیم متوسط از امارات نشان داد فاصله میان هزینه های کلان و نتیجه گیری در زمین تا چه اندازه می تواند عمیق باشد.

در همین فضای انتقادی، هواداران ملوان بندرانزلی نیز بار دیگر صدای اعتراض خود را بلند کردند. آن ها در شبکه های اجتماعی یادآور شدند که در فینال جام حذفی فصل گذشته که بین این تیم و استقلال برگزار شده بود، با اشتباهات داوری از رسیدن به جام بازماندند؛ یکی از مهم ترین صحنه های مورد انتقاد هواداران ملوان بندرانزلی خطای آرمین سهرابیان روی محمد عمری بود؛اما خطا توسط داور وسط بازی تشخیص داده نشد و VAR نیز به موضوع ورود نکرد تا تصمیم بازبینی شود. ملوانی ها معتقدند اگر آن صحنه به درستی داوری شده بود، سهرابیان باید کارت قرمز می گرفت و مسیر قهرمانی متفاوت بود.

پس از این جنجال ها، احمد محمدی، داور متصدی اتاق VAR در آن بازی، به علت اشتباه تأثیرگذار در تشخیص آن صحنه، برای یک سال از قضاوت محروم شد،محرومیتی که حتی اجازه قضاوت در رده های پایین تر را نیز شامل می شود. از نگاه ملوانی ها، شکست سنگین استقلال در آسیا چیزی جز «عدالت دیرهنگام فوتبال» نیست.بویژه آنکه هزینه های تیم داری ملوان در مقابل تیم هایی مانند استقلال بسیار اندک است.

اما مسئله شکست سنگین استقلال، فراتر از یک باخت یا یک قضاوت بحث برانگیز است. استقلال،سپاهان،تراکتور تبریز و پرسپولیس امروز در شرایطی میلیاردها تومان صرف خرید ستاره های خارجی کرده اند که حتی یک ورزشگاه اختصاصی ندارند. ورزشگاه آزادی، تنها خانه مشترک دو تیم پرطرفدار پرسپولیس و استقلال، سال هاست درگیر تعمیرات طولانی و فرسودگی زیرساختی است و بارها سبب محرومیت این دو باشگاه از میزبانی بین المللی شده است. این تناقض عجیب فوتبال ایران را آشکار می کند: حضور بازیکنان میلیون دلاری در لیگ، در کنار نبود حداقل امکانات سخت افزاری برای باشگاه ها.

از سوی دیگر، هزینه های سنگین هلدینگ خلیج فارس برای استقلال این پرسش را برای منتقدان پررنگ تر کرده که منابع عظیم مالی در فوتبال ایران به چه سمت و سویی هدایت می شود. آیا هدف، ساختن یک باشگاه پایدار و حرفه ای است یا تنها خرید ستاره هایی که در بزنگاه ها نمی توانند حتی برابر تیم متوسط اماراتی از اعتبار فوتبال ایران دفاع کنند؟

شاید شکست تاریخی استقلال فرصتی باشد برای بازاندیشی: بدون ورزشگاه استاندارد، مدیریت شفاف و ضعفهای داوری، حتی پرهزینه ترین بازیکنان خارجی هم نمی توانند فوتبال ایران را نجات دهند.