اسفند سال ۱۴۰۲، تکنسین های اورژانس مرگ مشکوک پسر ۲۵ ساله ای را در یکی از کمپ های ترک اعتیاد به پلیس گزارش کردند. بررسی های اولیه مأموران نشان داد که این جوان پس از ضرب وشتم شدید و بستن به درختی در حیاط کمپ جان باخته است. کارشناسان پزشکی قانونی نیز علت مرگ را اختلال تنفسی ناشی از وضعیت بستن و نرسیدن اکسیژن اعلام کردند.

در ادامه تحقیقات و با استناد به اظهارات شهود و تصاویر دوربین های مداربسته، ۴ نفر از کارکنان کمپ به نام های محسن، نوید، بهرام و خسرو بازداشت شدند. متهمان در بازجویی ها به ضرب وشتم مقتول اعتراف کردند و پرونده با اتهام مشارکت در قتل عمد به شعبه ۱۳ دادگاه کیفری یک استان تهران ارسال شد.

در جلسه دادگاه، پدر و مادر مقتول خواستار قصاص شدند. متهمان هرکدام با ارائه روایت هایی متفاوت، تلاش کردند نقش خود را کمرنگ جلوه دهند. با این حال، قضات با استناد به گزارش های پلیسی اعلام کردند که مجموع ضربات واردشده به مقتول بیش از ۱۰۰ ضربه بوده است.

وکلای متهمان مدعی شدند بستن بیماران به درخت در کمپ امری مرسوم بوده و این درخت میان افراد به «درخت آرامش» شهرت داشته است؛ ادعایی که با واکنش وکیل اولیای دم همراه شد. او تأکید کرد که قربانی پس از ضرب وشتم شدید و در وضعیت ناتوانی به درخت بسته شده و درخواست احضار مدیر کمپ را مطرح کرد.

در جلسه دوم دادگاه، مدیر کمپ نیز حاضر شد و ضمن تأیید مرسوم بودن بستن بیماران به درخت، گفت روز حادثه برای امور اداری خارج از کمپ بوده است. با پایان اظهارات، قضات برای صدور رأی نهایی وارد شور شدند.