روایت مادر گیلانی که با اهدای اعضای بدنِ پسر جوانش در شب یلدا، امید آفرید

فیلم/وداع با پسر، سلام به زندگی دیگران


۱۴۰۴/۱۰/۰۲ - ۱۱:۴۱ | کد خبر: ۵۸۶۵۰ چاپ

در شبی که برای بسیاری با گرمای دورهمی یلدا همراه بود، مادری گیلانی در سوگ فرزند جوانش، با تصمیمی از جنس نوعدوستی و مهربانی، زندگی را به چند انسان دیگر بخشید؛ تصمیمی که اندوه را به امید و مرگ را به تداوم حیات پیوند زد.

اختصاصی کلانشهر: در پی وقوع یک سانحه تلخ رانندگی، محمدرضا نقره پور، جوانی از دیار رضوانشهر، دچار مرگ مغزی شد و با وجود تلاش های پزشکان در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان شهید بهشتی بندرانزلی، جان خود را از دست داد؛ اما پایان زندگی او، آغاز مسیری تازه برای چند بیمار نیازمند عضو شد. (بیشتر بخوانید)

با مهربانی و نوعدوستی خانواده نقره پور، اعضای بدن این جوان برای پیوند به بیماران نیازمند در بیمارستان رازی رشت اهدا شد تا بار دیگر جلوه ای روشن از ایثار، نوع دوستی و انسانیت در جامعه رقم بخورد. اقدامی که اگرچه از دل اندوهی عمیق برآمد، اما امید را به زندگی چندین خانواده بازگرداند.

خانم اسدی، مادر محمدرضا نقره پور، در آیین اهدای لوح تقدیر دانشگاه علوم پزشکی گیلان، در حالی که سیاه پوش و داغدار فرزندش بود، با آرامشی مثال زدنی خطاب به نماینده علوم پزشکی گیلان و حاضران گفت: «راضی ام به رضای خدا. اعضای بدن پسرم به بدن هر کسی که پیوند شود، ان شاءالله با او سازگار باشد، پیوند خوبی انجام شود و زندگی خوب و خوشی داشته باشد.»

اهدای عضو محمدرضا نقره پور در شب یلدا، شبی نمادین از تداوم نور و زندگی، معنایی عمیق تر یافت؛ چرا که قلب او همچنان می تپد و نفسش در جان دیگران جریان دارد.

معاون درمان دانشگاه علوم پزشکی گیلان با تقدیر از این تصمیم دشوار و آگاهانه، اقدام خانواده نقره پور را نمادی از فرهنگ والای نوع دوستی و مسئولیت اجتماعی دانست و بر اهمیت ثبت رضایت اهدای عضو در کارت ملی هوشمند تاکید کرد؛ اقدامی که می تواند زمینه ساز نجات جان بیماران بیشتری باشد.

آمارها نشان می دهد علی رغم آمار بالای مرگ مغزی در ایران، هر ساله صدها بیمار به دلیل کمبود عضو پیوندی،جان خود را از دست می دهند؛ واقعیتی تلخ که ارزش چنین تصمیم های نجات بخشی را دوچندان می کند.

خانواده محمدرضا نقره پور با عبور از دریای غم فقدان فرزند، نه تنها یاد و نام او را جاودانه کردند، بلکه چراغ امید را در خانه چندین خانواده دیگر روشن ساختند؛ یادگاری ماندگار از مادری که در اوج اندوه، زندگی بخشید.