متن یادداشت او که نسخه ای از آن در اختیار ایسنا قرار گرفته، به شرح زیر است:

«برای آنها که با حسن نیّت خواستارِ بازگشت بیضایی به ایران هستند.

پیکر بهرام بیضایی کلمات و اندیشه ی اوست. فیلم ها و آثارِ نوشتاریِ اوست. او دو فیلم توقیف شده و یک فیلم کمتر دیده شده دارد و هم اکنون جلوی انتشار دستکم چهار کتابش را گرفته اند. مطالبه ی ملی باید انتشار کتابهای «جاناوبلادور»، «گزارش اردویراف»، «طرب نامه» و «داش آکل به گفته ی مرجان» باشد. مطالبه ی ملی به نمایش درآمدن عمومی «غریبه و مه»، «چریکه ی تارا» و «مرگ یزدگرد» است. ایمان دارم بهترین هدیه ی تولدِ همه ی زندگی اش خواهد بود. 
اگر بیضایی را دوست دارید، درخت همیشه سبزی به نامِ او بکارید تا سمبل ایستادگی و سرسبزی اش باشد؛ درختی در آرامگاهِ فردوسی، درختی در حافظیه، درختی در آرانِ کاشان یا جای جای ایران که همیشه قلبش به عشق آن می تپید و لحظه ای از آنجا دور نشد. پیکرِ بی صدای بیضایی فقط مطلوبِ کسانی ست که مسبّبِ خروج او از ایران بوده اند. بهرام بیضایی هر کجا باشد آنجا ایران است!»

بهرام بیضایی روز پنجم دی ماه همزمان با زادروز ۸۷ سالگی خود در امریکا چشم از جهان فرو بست.