کلانشهر: چند سال قبل در اداره مبارزه با جرایم جنایی تهران مشغول خدمت بودم. یک روز پاییزی که کشیک قتل بودم، مرگ مشکوک پسر جوانی در یکی از بیمارستان های شهر گزارش شد. آدرس بیمارستان را در شرق تهران بلد بودم و سریع راهی آنجا شدم. در اتاق احیا در بخش اورژانس با جسد پسری حدود ۲۰ساله رو به رو شدم که یک ضربه چاقو به زیر قلبش اصابت کرده بود. پزشک اورژانس گفت: وقتی این پسر را به بیمارستان آوردند، خون زیادی از او رفته و تلاش ما برای احیای او بی نتیجه بود. باتوجه به نوع جراحت، مشخص است که چاقو با شدت در سینه اش فرورفته است .

 آن طور که افسر کلانتری برایم تعریف کرد، پسر جوان در خیابانی نزدیکی بیمارستان مجروح شده بود. همراه افسر جوان راهی آن محل شدیم. چند نفر از اهالی هنوز در خیابان ایستاده و درباره ماجرا صحبت می کردند و رد خون روی زمین دیده می شد. به تحقیق از شاهدان پرداختم، قاتل و مقتول را نمی شناختند. یکی از آنها گفت: پسر نوجوانی در حال عبور از این محل بود که مقتول به او فحاشی کرد و درگیری شان شروع شد. 

 قاتل کاردآشپزخانه همراه داشت وضربه ای به سینه پسرجوان زدوفرارکرد.ازحرف های شان معلوم بودکه همدیگررا می شناختند و اختلاف مالی داشتند. قاتل، لباس کارگری بر تن داشت و سر رویش خاکی بود. با توصیفاتی که شاهدان از قاتل داشتند، مطمئن شدم که او کارگر ساختمانی است. از او چهره نگاری کرده و از ماموران کلانتری خواستم سراغ ساختمان های نیمه کاره بروند و عکس چهره نگاری شده را به مالکان نشان دهند. تحقیقات در این شاخه خیلی زود به نتیجه رسید و هویت قاتل و مقتول را شناسایی کردیم. مالک ساختمان با شناسایی عکس قاتل گفت: جابرمدتی بود درساختمان به عنوان کارگر کار می کرد. پسرعمویش نگهبان ساختمان بود و او را برای کارمعرفی کرد. این اواخر رابطه دو پسرعمو به مشکل خورده بود و در یک روز هر دو ناپدید شدند. فکر کردم کاری پیش آمده و به خانه شان درشهرستان رفته اند تا این که ماموران به ساختمان اعلام کردند جابر مرتکب قتل شده است. عکس مقتول را به این مرد نشان دادم که تایید کرد او سمیر، پسرعموی جابر است. از دیگر کارگران هم تحقیق کردم و مشخص شد جابر بدهی اش را به سمیر نمی داده و همین باعث اختلاف و درگیری آنها شده بود .سراغ خانواده قاتل و مقتول رفتیم. با شنیدن خبر شوکه شدند. معلوم شد جابر به آنجا نرفته است. دوستان او را در تهران شناسایی کردیم و سراغ شان رفتیم اما اثری از پسر جوان نبود. متوجه شدم با پسری به نام مهران رابطه نزدیکی داشته است. مهران، نگهبان برجی در حال ساخت در غرب تهران بود. سراغش رفتم که او هم مدعی شد از جابر خبری ندارد. قصد ترک اتاقک نگهبانی را داشتم که صدای زنگ تلفن از داخل یخچال، باعث شکم به ماجرا شد. در یخچال را باز کرده و با جابر در داخل آن رو به رو شدم.

قاتل و دوستش که او را مخفی کرده بود را دستگیر کردم و به اداره انتقال دادم. جابر در اتاق بازجویی به قتل اعتراف کرد و گفت: «یک سال قبل با دختری آشنا شدم و قصد ازدواج با او را داشتم. برای این که شرایط ازدواج را از نظر مالی فراهم کنم، درس را رها کردم و در ساختمان نیمه کاره مشغول کار شدم. اما کارفرمایم پولی به من نداد و مدام امروز و فردا می کرد. از سویی تولد آن دختر نزدیک بود و می خواستم برایش هدیه بخرم اما پولی نداشتم. به همین خاطر ۲۰۰هزار تومان از پسرعمویم قرض کردم. قرار شد بعد از گرفتن حقوقم پولش را پس دهم. با پول قرضی، لباس و روسری برای دختر موردعلاقه ام خریدم تا در جشن تولدش او را خوشحال کنم. بعد از چند ماه ۱۰۰هزارتومان جور کردم و به پسرعمویم دادم. او پول را گرفت و بعد از یک هفته دوباره سراغم آمد و مدعی شد که من پولی به وی نداده ام و باید ۲۰۰ هزار تومان به وی بپردازم. هرچه گفتم من نیمی از بدهی ام را داده ام، قبول نکرد. همین باعث دعوا و درگیری میان ما شد. روز حادثه به طور اتفاقی دوباره پسرعمویم را در خیابان دیدم. او مرا جلوی مردم با الفاظ بد صدا کرد و فریاد زد باید بدهی ۲۰۰ هزارتومانی اش را بدهم که با هم درگیر شدیم. از دستش عصبانی بودم. نمی دانستم پسرعمویم دچار فراموشی شده یا نقش بازی می کند و می خواهد پول اضافه از من بگیرد. چاقویی که برای تیز کردن به مغازه می بردم، در جیبم بود. با شدت گرفتن درگیری چاقو را از جیبم درآوردم و در اوج عصبانیت به او ضربه ای زدم که زخمی شد و کف خیابان افتاد. به دوستم زنگ زدم و سراغ پسرعمویم را گرفتم که او به بیمارستان رفت و ساعتی بعد زنگ زد و گفت او دربیمارستان فوت شده و پلیس دنبالم است. می ترسیدم اگر دستگیر شوم قصاص شوم. از طرفی باعث شرمندگی خانواده ام، پیش خانواده عمویم شده بودم و نمی توانستم به خانه بروم. به ساختمان نیمه کاره ای که یکی از دوستانم در آنجا نگهبان بود، رفتم. قرار شد چند شب آنجا بمانم و با پولی که او قرض داده بود، قاچاقی به ترکیه و سپس به آلمان بروم. دیشب با دوستم در حال شام خوردن بودیم که متوجه شدیم پلیس پشت در ساختمان است. دوستم می گفت اگر در را باز نکند،ماموران بیشترشک می کنندو مجبور شد در را باز کند. من هم وسایل داخل یخچال را زیر تختخواب ریخته و خودم در یخچال پنهان شدم. برای این که متوجه حضورم نشوید، نفسم را در سینه حبس کردم. صدای تان را شنیدم که درحال بیرون رفتن ازمحل بودید. همان موقع، قاچاق بر به من زنگ زد تا اطلاع دهد امشب باید از مرز خارج شویم که همین تماس بی موقع و به صدا درآمدن زنگ تلفن همراهم، شما را سمت یخچال کشاند و بازداشت شدم. باورکنیدمن وسمیر تا قبل از ماجرای قرض،مثل برادر بودیم و همیشه از هم حمایت می کردیم.بعدازاین ماجرارفتارش تغییر کرد.اگر صاحب کارمان حقوقم رابه موقع می داد،این قتل رخ نمی داد.»

بعد از اعترافات جابر، پرونده را تکمیل کرده و به دادسرا فرستادم. شاید اگر تلفن قاتل آن موقع زنگ نمی زد و مخفیگاهش لو نمی رفت، از کشور خارج شده و دستگیری اش غیرممکن می شد.